ارتباط سرخی رنگ دریاچه ارومیه با افزایش شوری آب و فعالیت ریزجلبک‌ها

تغییر رنگ آب دریاچه ارومیه به طیف‌های صورتی و سرخ در برخی نقاط، پیوندی مستقیم با افزایش شوری و تغییر شرایط محیطی این زیست‌بوم دارد و فعالیت موجودات ریز سازگار با شوری بالا در بروز این پدیده اثربخش است.

دلایل علمی تغییر رنگ آب دریاچه

با کاهش حجم آب و افزایش میزان تبخیر، غلظت نمک در بخش‌های مختلف دریاچه فزونی می‌یابد. در چنین شرایطی، برخی موجودات ریز و میکروارگانیسم‌های سازگار با شوری بالا فعال‌تر شده و با تولید رنگدانه، رنگ آب را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

• دونالیلا سالینا: جلبک تک‌سلولی سازگار با محیط‌های شور که در شرایط شوری بالا و نور شدید، رنگدانه‌هایی از جمله بتاکاروتن تولید می‌کند.
• میکروارگانیسم‌های شورپسند: سایر موجودات مقاوم در برابر شوری که می‌توانند در ایجاد طیف‌های نارنجی و سرخ نقش‌آفرینی کنند.

لزوم بررسی‌های آزمایشگاهی

برای تعیین دقیق عامل یا عوامل مؤثر در هر رخداد تغییر رنگ، انجام نمونه‌برداری از آب و بررسی‌های دقیق آزمایشگاهی امری اجتناب‌ناپذیر است. بدون انجام این مطالعات علمی، نمی‌توان یک گروه خاص از موجودات را به‌عنوان عامل قطعی معرفی کرد.

«تغییر رنگ آب به خودی خود به معنای وقوع یک پدیده خطرناک نیست، اما می‌تواند نشانه‌ای از تغییر شرایط محیطی و افزایش شوری دریاچه باشد.»

بررسی این تغییرات باید همواره در کنار سایر شاخص‌های وضعیت دریاچه و بر پایه داده‌های علمی مستند صورت گیرد تا ارزیابی دقیقی از وضعیت اکولوژیکی آن به دست آید.