اقتصاد ایران بیمار است؛ نسخه درمان را چه کسی باید بنویسد؟

اقتصاد ایران به نقطه‌ای رسیده است که دیگر نمی‌توان با تکرار کلیشه‌ها از بحران عبور کرد؛ کارشناسان بر ضرورت اولویت‌بندی و اجرای تصمیم‌های عملی تأکید دارند.

بحران‌های ساختاری و ضرورت اقدام عملی

اقتصاد ایران با مجموعه‌ای از مشکلات هم‌زمان نظیر تورم، کاهش قدرت خرید، کسری بودجه، رشد نقدینگی و فشار تحریم‌ها روبه‌رو است. در این میان، برخی مقامات پیشین هشدار داده‌اند که عدم اصلاح تصمیم‌های اقتصادی می‌تواند ناکارآمدی و نارضایتی عمومی را تشدید کند.

علی قنبری، اقتصاددان و عضو هیئت علمی دانشگاه، معتقد است که اظهارنظر درباره لزوم اصلاحات، دردی از جامعه دوا نمی‌کند و پرسش اصلی این است که چه باید کرد. به گفته وی، کشور هم‌زمان با محدودیت‌های داخلی و خارجی دست‌وپنجه نرم می‌کند و حل این مسائل نیازمند برنامه‌ریزی دقیق و جزئی‌نگر است.

پیامدهای اجتماعی و اولویت‌بندی معیشتی

افزایش فشارهای اقتصادی و عدم رشد متناسب درآمدها با تورم، خطر نارضایتی‌های اجتماعی را به همراه دارد. درمان اقتصاد کشور باید بر اساس مهم‌ترین نیازها و از طریق کاهش هزینه‌های غیرضروری انجام شود.

تأمین کالاهای اساسی و تنظیم قیمت آن‌ها یکی از ضرورت‌های اصلی است که باید در صدر برنامه‌های سیاست‌گذاران قرار گیرد تا از کوچک‌تر شدن سفره خانوارها جلوگیری شود.

نقش کالابرگ و سیاست‌های حمایتی

توزیع کالابرگ بر اساس درآمد و سطح معیشت مردم، اقدامی مثبت ارزیابی می‌شود مشروط بر اینکه هدفمند اجرا شود و به اقشار تحت فشار بیشتر کمک کند. با این حال، کارشناسان تأکید می‌کنند که کالابرگ نمی‌تواند جایگزین اصلاحات ساختاری اقتصاد شود و تا زمانی که عوامل ایجادکننده تورم پابرجا هستند، سیاست‌های حمایتی به‌تنهایی مشکل‌گشا نخواهند بود.

اهمیت سیاست خارجی در اقتصاد

کاهش تنش در سیاست خارجی یکی از کارآمدترین اهرم‌ها برای کاهش هزینه‌های تحمیلی به اقتصاد کشور و فراهم‌سازی زمینه برای فعالیت‌های اقتصادی و اصلاحات داخلی محسوب می‌شود.