بحران پس از زلزله کلمبیا؛ اعتراض ساکنان بوئناونتورا به بی‌توجهی و کمبود امکانات امدادی

پیامدهای فاجعه‌بار در بزرگ‌ترین بندر تجاری کلمبیا

شهر بندری بوئناونتورا با جمعیت ۴۳۲ هزار نفر واقع در سواحل اقیانوس آرام، یکی از کانون‌های اصلی آسیب‌های ناشی از این زلزله مهیب به شمار می‌رود. اگرچه این شهر میزبان بزرگ‌ترین بندر کشور است، اما ساکنان آن از روند کند عملیات امداد و توزیع نابرابر منابع گلایه دارند.

بر اساس آخرین ارزیابی‌ها، این زمین‌لرزه در سراسر کلمبیا دست‌کم ۲۸۷ کشته برجای گذاشته که نزدیک به ۱۹ تن از قربانیان متعلق به بوئناونتورا بوده‌اند. ساکنان نگرانند که تمرکز بیشتر نهادهای امدادی به شهرهای بزرگی چون کالی و پریرا معطوف شود و نواحی محروم نادیده گرفته شوند.

آمار خسارات و فروپاشی نظام خدمات درمانی

ابعاد آسیب‌های فیزیکی و انسانی در این شهر بندری بسیار گسترده گزارش شده است:

• تخریب کامل: ۵۴۰ واحد مسکونی به طور کامل فروریخته است.
• آسیب‌دیدگی ابنیه: ۳,۴۱۶ خانه دچار آسیب و ترک‌های ساختاری شده‌اند.
• مصدومان: بیش از ۳۳۰ شهروند دچار جراحات و شکستگی شده‌اند.

در بیمارستان مرکزی شهر، از کار افتادن بخش‌های درمانی سبب شده تا ده‌ها مصدوم در چادرهای موقت در محوطه پارکینگ و زیر تابش مستقیم آفتاب تحت درمان قرار گیرند. کمبود شدید اقلام دارویی و تعویق حقوق کادر درمان که از پیش از بحران ادامه داشت، روند ارائه خدمات را مختل کرده است.

«پیش از وقوع زلزله نیز بیمارستان با کمبود شدید دارو و تجهیزات مواجه بود و حقوق پزشکان پرداخت نمی‌شد؛ اکنون با وقوع بحران، ضعف‌های زیرساختی بیش از پیش نمایان شده است.»

محرومیت تاریخی و چالش‌های اقتصادی

شاخص‌های اقتصادی نشان می‌دهد که بوئناونتورا همواره از شکاف توسعه با مراکز استان‌ها رنج برده است. نزدیک به ۱۵.۴ درصد از جمعیت این منطقه با فقر چندبعدی—از جمله عدم دسترسی به آموزش، بهداشت و زیرساخت‌های پایدار—مواجه هستند؛ رقمی که بیش از دو برابر شهر کالی است.

علاوه بر این، بررسی‌ها نشان می‌دهد حدود ۷۲ درصد از ساکنان با بحران اشتغال دست‌وپنجه نرم می‌کنند و ۷۰ درصد نیز پیش از این به دلیل کمبود غذا ناچار به کاهش وعده‌های روزانه خود بوده‌اند.

تشدید ناامنی و گسترش اقدامات خودجوش مردمی

در کنار خسارات مالی و جانی، کمبود نیروهای انتظامی و ارتش به نگرانی‌ها از بابت غارت اموال در مناطق تخریب‌شده دامن زده است. به دنبال انتقال نیروهای امنیتی، مواردی از سرقت از مغازه‌ها و آوارهای ساختمانی گزارش شده و گروه‌های داوطلب برای ارسال کمک به محله‌های فقیرنشین خواستار اسکورت امنیتی شده‌اند.

با وجود تأخیر در خدمات‌رسانی دولتی، شبکه‌های مردمی و فعالان اجتماعی با راه‌اندازی آشپزخانه‌های خیریه و پخت روزانه صدها وعده غذا، امدادرسانی به آسیب‌دیدگان در مناطق حاشیه‌ای را بر عهده گرفته‌اند تا بخشی از آلام زلزله‌زدگان را کاهش دهند.