خطر تخریب غارهای ذخیره‌سازی با سقوط ذخایر راهبردی نفت آمریکا به کمترین سطح تاریخی

کاهش شدید ذخایر راهبردی نفت آمریکا به کمترین سطح در چهار دهه گذشته، نگرانی‌های عمیقی را درباره آسیب‌های ساختاری جبران‌ناپذیر به غارهای زیرزمینی نگهداری نفت و اختلال در واکنش به بحران‌های انرژی آینده ایجاد کرده است.

سقوط ذخایر راهبردی به کمترین سطح در ۴۰ سال اخیر

ذخایر نفت در ذخیره راهبردی نفت آمریکا (SPR) که در ۶۰ غار نمکی در اعماق زمین در ایالت‌های لوئیزیانا و تگزاس نگهداری می‌شود، برای اولین بار از اوایل دهه ۱۹۸۰ به زیر ۳۰۰ میلیون بشکه سقوط کرده است. با اجرای برنامه برداشت ۱۷۲ میلیون بشکه‌ای نفت، پیش‌بینی می‌شود این ذخایر به حدود ۲۴۳ میلیون بشکه کاهش یابد.

هشدارها نسبت به تخریب یکپارچگی غارهای نمکی

تخلیه مداوم و تزریق آب برای بیرون کشیدن نفت، ساختار زمین‌شناختی غارهای نمکی را در معرض خطر جدی قرار داده است. کارشناسان انرژی تأکید می‌کنند که افت موجودی به زیر ۳۰۰ میلیون بشکه، تهدیدی فیزیکی برای تأسیسات ذخیره‌سازی به شمار می‌رود.

افت ذخایر به سطوح بحرانی، علاوه بر کاهش سرعت پمپاژ در مواقع اضطراری، خطر تخریب فیزیکی غارهایی را که نفت در آن‌ها ذخیره شده است به همراه دارد.

محدودیت‌های فنی و کف عملیاتی برداشت نفت

برای استخراج نفت، آب به کف غارها پمپاژ می‌شود تا نفت خام را به سطح زمین هدایت کند. این فرآیند چالش‌های متعددی ایجاد می‌کند:

• حل شدن دیواره‌های نمکی: تزریق آب تازه سبب نازک شدن ستون‌های حائل میان غارها و کاهش استحکام سقف آن‌ها می‌شود.
• آسیب به تجهیزات پمپاژ: با نازک شدن لایه نفت در بالای غار، رسوبات به سمت لوله‌های مکش حرکت کرده و تأسیسات را دچار فرسایش می‌کنند.
• کاهش سرعت تخلیه اضطراری: کاهش سطح نفت توانایی سیستم برای تخلیه سریع در زمان بحران‌ها را به شدت محدود می‌سازد.

چالش فرسایش و استهلاک سیستم

تأسیسات ذخیره‌سازی نفت در ابتدا برای پنج دوره تخلیه و بازپروری کامل طراحی شده بودند، اما طی چهار دهه گذشته ده‌ها بار تحت چرخه برداشت قرار گرفته‌اند. این برداشت‌های مکرر حجم داخلی غارها را تغییر داده و فاصله ایمن بین سازه‌ها را کاهش داده است، به‌طوری که بخش قابل توجهی از ظرفیت ذخیره‌سازی به دلیل نیاز به تعمیرات ساختاری با محدودیت بهره‌برداری مواجه است.