نارسایی شاخص توده بدنی در سنجش سلامت و اولویت‌بندی جراحی چاقی

نقص شاخص توده بدنی در ارزیابی سلامت واقعی

شاخص توده بدنی از دیرباز معیار اصلی تعیین صلاحیت و اولویت‌بندی افراد برای انجام جراحی‌های متابولیک و چاقی به شمار می‌رود. با این حال، شواهد جدید حاکی از آن است که بیماران با شاخص توده بدنی یکسان، ممکن است تفاوت‌های بنیادینی در شدت بیماری و ریسک‌های ناشی از عمل جراحی داشته باشند.

تفکیک چاقی بالینی و پیش‌بالینی

پژوهشگران با بررسی سوابق بالینی ۲۳۱۶ داوطلب جراحی چاقی در مراکز تخصصی چهار کشور انگلستان، فرانسه، اسپانیا و برزیل، چارچوب تشخیصی نوینی را بر اساس دو تعریف متمایز ارزیابی کردند:

• چاقی بالینی: وضعیتی که در آن بافت چربی مازاد به طور مشهود به اندام‌ها و عملکردهای زیستی آسیب رسانده است.
• چاقی پیش‌بالینی: حالتی که علی‌رغم وجود چربی اضافی در بدن، عملکرد اندام‌ها همچنان حفظ شده است.

بر اساس نتایج به‌دست‌آمده، ۷۳.۸ درصد از داوطلبان به چاقی بالینی و ۲۶.۲ درصد به چاقی پیش‌بالینی مبتلا بودند. بیماران دسته نخست علی‌رغم داشتن شاخص توده بدنی مشابه با گروه دوم، با خطرات قلبی-عروقی شدیدتر و نرخ مرگ‌ومیر بالاتری روبرو بودند.

تمایز میان چاقی بالینی و پیش‌بالینی حتی در سطوح بسیار بالای BMI از نظر بالینی تعیین‌کننده است؛ زیرا شاخص توده بدنی به تنهایی قادر به شناسایی بیماری‌های فعال زمینه‌ای نیست.

تغییر رویکرد در تصمیم‌گیری‌های درمانی

شناخت تفاوت‌های بنیادین میان این دو وضعیت، پیامدهای مهمی برای مدیریت درمان به همراه دارد:

کارشناسان تأکید می‌کنند که گنجاندن این دسته‌بندی در پروتکل‌های ارزیابی، تصمیم‌گیری‌های بالینی پیرامون ایمنی، اثربخشی و اولویت‌بندی جراحی‌ها را به شکل چشمگیری بهبود می‌بخشد.