ناو هواپیمابر تئودور روزولت با مرکز کنترل پیشرفته وارد عصر پهپادها شد

ناو هواپیمابر تئودور روزولت با تجهیز به پیشرفته‌ترین سامانه فرماندهی پرنده‌های بدون سرنشین، گامی بنیادین در بازتعریف نبردهای دریایی مدرن برداشته است. این تحول ساختاری، بستر عملیاتی لازم را برای بهره‌گیری از تجهیزات بدون سرنشین بر فراز اقیانوس‌ها فراهم می‌کند.

تجهیز ناو هواپیمابر تئودور روزولت به مرکز هدایت بدون سرنشین

نیروی دریایی ایالات متحده برای نخستین بار «مرکز جنگ هوایی بدون سرنشین» موسوم به UAWC را روی ناو هواپیمابر تئودور روزولت راه‌اندازی کرد. این شناور سنگین کلاس نیمیتز که از دهه ۱۹۸۰ در خدمت عملیاتی قرار دارد، اکنون پیشگام میزبانی از تجهیزات بدون سرنشین نسل جدید شده است. بر اساس برنامه‌ریزی‌های انجام‌شده، شناور رونالد ریگان نیز به‌زودی به تجهیزات مشابه مجهز می‌شود و در نهایت این زیرساخت در تمام ناوهای فعال پیاده‌سازی خواهد شد.

استقرار سامانه‌های هدایتی یکپارچه شامل ایستگاه کنترل MD-5E به خدمه امکان می‌دهد تا پرواز و عملیات پهپادها را با کمترین نیروی انسانی و بالاترین ضریب دقت از روی عرشه پرواز هدایت نمایند.

نقش کلیدی پهپاد MQ-25 در پشتیبانی هوایی ناوگان

هدف اولیه از اجرای این پروژه، پشتیبانی کامل از هواپیمای سوخت‌رسان بدون سرنشین MQ-25 Stingray است که پیش‌بینی می‌شود تا پایان دهه جاری میلادی به آمادگی رزمی کامل برسد. این پرنده بدون سرنشین پیش‌تر مراحل سوخت‌رسانی موفقیت‌آمیز در آسمان را به انواع جنگنده‌ها نظیر اف-۳۵ و سوپر هورنت پشت سر گذاشته است.

به‌کارگیری این پرنده‌ها مزایای تاکتیکی چشمگیری برای گروه‌های رزمی دریایی ایجاد می‌کند:

• افزایش برد عملیاتی: امکان سوخت‌گیری ایمن جنگنده‌ها در فواصل دورتر از ناو مادر
• بهینه‌سازی توان رزمی: انتقال وظیفه سوخت‌رسانی از جنگنده‌های F/A-18 به پهپادها و اختصاص کامل توان جنگنده‌ها به ماموریت‌های تهاجمی
• کاهش هزینه‌های پروازی: افزایش بهره‌وری مالی و کاهش استهلاک پرنده‌های سرنشین‌دار

چشم‌انداز نبردهای دریایی و هواپیماهای جنگی همکار

ایجاد زیرساخت‌های نوین بر روی ناو هواپیمابر تئودور روزولت تنها به سوخت‌رسانی هوایی محدود نمی‌شود. این مراکز فرماندهی در گام‌های بعدی، کنترل «هواپیماهای جنگی همکار» (CCA) را بر عهده خواهند گرفت؛ پهپادهای رزمی پیشرفته‌ای که دوشادوش خلبانان جنگنده‌ها پرواز می‌کنند و آرایش تهاجمی ناوگان را تقویت می‌بخشند.

در نهایت، تجهیز ناوگان دریایی به سامانه‌های یکپارچه مدیریت پهپادی، تغییر جهتی بنیادین از عملیات‌های سنتی به سمت نبردهای هوایی هوشمند و خودکار به شمار می‌رود.