آسیب‌پذیری سامانه حفاظت فعال تانک‌ها در برابر هجوم پهپادهای انتحاری

استفاده از سامانه حفاظت فعال روی تانک‌های میدان نبرد، با هدف مقابله با ریزپرنده‌های مهاجم آغاز شده اما هجوم هم‌زمان دسته‌های پرشمار کوادکوپترها کارایی این تجهیزات دفاعی مدرن را به چالش کشیده است.

رویارویی زره‌پوش‌های روسی و ریزپرنده‌ها در دونتسک

در جریان درگیری‌های اخیر در منطقه دونتسک، نیروهای زرهی با اتکا به تجهیزات جدید رهگیری وارد عملیات شدند. اگرچه این سامانه‌ها توانستند تعدادی از پرتابه‌های مهاجم را در آسمان منهدم کنند، اما شدت حملات هوایی ارزان‌قیمت در نهایت خط دفاعی خودروهای زرهی را در هم شکست.

گزارش‌های میدانی نشان می‌دهد که انهدام هر دستگاه تانک مجهز به سیستم‌های رهگیر مدرن، نیازمند تخصیص موجی متشکل از ۱۵ الی ۲۰ فروند پهپاد هدایت‌پذیر انتحاری بوده است. این آمار بیانگر افزایش هزینه و زمان لازم برای نفوذ به لایه‌های دفاعی زره‌پوش‌ها است.

محدودیت‌های فنی و چالش مهمات رهگیر

فناوری‌های دفاع فعال عمدتاً بر پایه شناسایی راداری و شلیک پرتابه‌های انفجاری در فاصله نزدیک عمل می‌کنند. با این حال، ماهیت حرکتی کوادکوپترهای مدرن پیچیدگی‌های تازه‌ای به وجود آورده است:

• سرعت و الگوی پرواز: حرکت کندتر و مانورهای غیرقابل پیش‌بینی در مقایسه با موشک‌های ضدتانک هدایت‌شونده، کارایی رادارها را کاهش می‌دهد.
• محدودیت ذخیره دفاعی: ظرفیت محدود پرتابه‌های دفاعی روی برجک تانک پس از چند موج درگیری اولیه به سرعت به پایان می‌رسد.
• مزیت نامتقارن اقتصادی: هزینه ساخت ریزپرنده‌های انتحاری در حدود چندصد دلار برآورد می‌شود، در حالی که ارزش تانک‌ها بالغ بر چندین میلیون دلار است.

ابعاد بین‌المللی چالش دفاع زرهی

آسیب‌پذیری تجهیزات دفاع فعال در برابر تهدیدات هوایی نامتقارن، تنها محدود به یک جبهه خاص نیست. تجربیات رزمی در خاورمیانه و مانورهای نظامی غرب نیز نشان داده است که فناوری‌های شناسایی راداری همواره در برابر کوادکوپترهای هدایت‌پذیر سیمی یا پرواز در ارتفاع بسیار پایین با موانع جدی روبه‌رو هستند.

توسعه یک سامانه حفاظت فعال کارآمد و ایجاد لایه‌های پدافندی چندگانه، اکنون به اولویت اصلی صنایع دفاعی در سراسر جهان برای تضمین بقای یگان‌های زرهی در میدان‌های نبرد نوین تبدیل شده است.