راز فرار سلول‌های سرطانی از سیستم ایمنی با سپر قندی کشف شد

یافته‌های پزشکی جدید نشان می‌دهد که فرار سلول‌های سرطانی از سیستم ایمنی از طریق تشکیل نوعی سپر محافظتی متشکل از مولکول‌های قندی و در اثر تغییرات مکانیکی بافت تومور رخ می‌دهد.

مکانیسم قندی و فرار سلول‌های سرطانی از سیستم ایمنی

تومورهای بدخیم ساختاری بسیار سفت‌تر و متراکم‌تر از بافت‌های سالم دارند. این فشار فیزیکی موجب دگرگونی در فعالیت میتوکندری سلول‌ها شده و نحوه مصرف انرژی و متابولیسم سلول را دستخوش تغییر اساسی می‌کند.

سلول‌های بدخیم با مصرف گلوکز مازاد، لایه‌ای ژله‌ای و ضخیم به نام گلیکوکالیکس در سطح خارجی خود ایجاد می‌کنند. این پوشش ضخیم مانع از شناسایی توده توسط گلبول‌های سفید و پادتن‌ها می‌شود.

نقش محوری پروتئین شوک حرارتی در پیشرفت تومور

بررسی‌های زیستی حاکی از آن است که فرآیند پنهان‌سازی تنها در حضور پروتئینی ویژه به نام فاکتور شوک حرارتی ۱ (HSF1) انجام می‌پذیرد. بدون فعالیت این مولکول، توده سرطانی قادر به ساخت سپر قندی نخواهد بود.

• تحریک رشد لایه محافظ: ترکیب محیط متراکم فیزیکی و مقادیر بالای گلوکز به فعال‌سازی پروتئین شوک حرارتی منجر می‌شود.
• تسهیل متاستاز: این سازوکار به تومورها امکان می‌دهد تا بدون مزاحمت عوامل دفاعی بدن در اندام‌های مختلف گسترش یابند.

مهار آزمایشگاهی این پروتئین راهبردی می‌تواند لایه محافظ اطراف تومور را متلاشی کرده و توانایی دفاعی بدن را در نابودی ضایعات بدخیم بازیابی کند.

پیامدهای بالینی برای مبتلایان به دیابت و سندرم متابولیک

این پژوهش ارتباط مستقیم میان بالا بودن قند خون و بدتر شدن پیش‌آگهی بیماران مبتلا به سرطان را به روشنی تبیین می‌کند. مبتلایان به دیابت نوع دوم یا سندرم متابولیک به دلیل وفور گلوکز در جریان خون، بستر مناسب‌تری برای تقویت سپر دفاعی تومورها فراهم می‌سازند.

توسعه داروهای مهارکننده لایه قندی می‌تواند در آینده نزدیک کارایی روش‌های ایمونوتراپی را متحول سازد و راهکارهای درمانی تازه‌ای برای متوقف کردن گسترش تومورها پیش روی پزشکان بگذارد.