اقتصاد گیمینگ در ایران؛ موانع تبدیل بازی‌های ویدئویی به شغل پایدار

اقتصاد گیمینگ در ایران با وجود حضور ۳۰ میلیون مخاطب، هنوز نتوانسته بستر شغلی پایداری برای بازیکنان مستعد رقم بزند و ساختاری غیررسمی دارد.

چالش تبدیل مهارت به درآمد پایدار

در شرایطی که ارزش بازار جهانی بازی‌های ویدئویی در سال ۲۰۲۵ به بیش از ۲۰۱ میلیارد دلار رسیده و بیش از ۳.۵ میلیارد کاربر در سراسر گیتی دارد، سازوکار حرفه‌ای ورزش‌های الکترونیک در کشور با کاستی‌های جدی روبه‌رو است. اگرچه چهره‌های مستعد کشور در مسابقات بین‌المللی عناوینی چون قهرمانی جهان را کسب کرده‌اند، اما تداوم جریان درآمدی آنان همچنان تضمین‌شده نیست.

«کسب جایزه در یک رقابت، پشتوانه مطمئنی برای درآمد ماهانه دائمی نیست؛ مدل باثبات نیازمند چند مسیر موازی از جمله تولید محتوا، تبلیغات، آموزش و قراردادهای حرفه‌ای است.»

موانع مالی و زیرساختی پیش‌روی بازیکنان

توسعه اقتصاد گیمینگ در ایران با چالش‌های ساختاری متعددی روبه‌رو است که مهم‌ترین آنها ناترازی ارزی و محدودیت‌های ارتباطی به شمار می‌رود:

• شکاف ارزی: تجهیزات حرفه‌ای، کنسول‌ها، قطعات رایانه، لایسنس بازی‌ها و اشتراک‌ها با ارز خارجی محاسبه می‌شوند، اما درآمدهای دریافتی ریالی است.
• اختلالات شبکه: پینگ بالا و ناپایداری اینترنت، تمرین و رقابت در بالاترین سطوح جهانی را برای نخبگان این رشته دشوار می‌کند.
• محدودیت‌های بین‌المللی: موانع ناشی از تحریم‌ها، مانع حضور مستقیم در تورنمنت‌های رسمی و دریافت شفاف جوایز می‌شود.

ظهور اقتصاد غیررسمی و بوستینگ حساب‌ها

مسدود بودن راه‌های رسمی سبب شده تا برخی استعدادهای برتر، به ویژه در عناوین شبیه‌ساز ورزشی، توانایی فنی خود را در بازارهای حاشیه‌ای به کار گیرند. در این الگو، دست‌کم ۵۰ بازیکن صاحب‌رتبه داخلی برای ارتقای رتبه حساب کاربری کاربران غیرایرانی فعالیت می‌کنند و مبالغی حدود ۸۰ تا ۱۰۰ دلار دریافت می‌نمایند؛ هرچند این شیوه با خطراتی نظیر عدم پرداخت توسط واسطه‌ها یا مسدودسازی حساب مواجه است.

بهینه‌سازی اقتصاد گیمینگ در ایران نیازمند ایجاد رویدادهای استاندارد، تسهیل دسترسی به اینترنت باکیفیت و شکل‌گیری سازمان‌های تخصصی ورزش‌های الکترونیکی است تا مهارت گیمرهای جوان به بازدهی اقتصادی تبدیل شود.