دیدار ترامپ و کیم جونگ اون؛ افشای زرادخانه ۵۷ سلاح هسته‌ای کره شمالی

دیدار ترامپ و کیم جونگ اون بار دیگر در کانون توجهات بین‌المللی قرار گرفته است؛ جایی که رئیس‌جمهور ایالات متحده ضمن اعلام آمادگی برای گفت‌وگوی دوباره، اطلاعاتی از توان تسلیحاتی پیونگ‌یانگ ارائه داد.

برنامه‌ریزی برای احیای دیپلماسی مستقیم با پیونگ‌یانگ

رئیس‌جمهور ایالات متحده در جریان یک نشست خبری در کاخ سفید تأکید کرد که قصد دارد پیش از پایان سال جاری میلادی با رهبر کره شمالی دیدار کند. این گفتگوها احتمالاً در جریان سفر آتی او به شرق آسیا و در حاشیه نشست همکاری اقتصادی آسیا-اقیانوسیه در ماه نوامبر محقق خواهد شد.

او ضمن ابراز رضایت از روابط شخصی خود با پیونگ‌یانگ، از پاسخ روشن به این پرسش که آیا هدف نهایی واشنگتن همچنان خلع سلاح اتمی کامل شبه‌جزیره است یا خیر، خودداری ورزید. این موضع‌گیری نشان‌دهنده احتمال تغییر راهبرد کاخ سفید به سمت مهار تنش و مدیریت ریسک‌های امنیتی است.

افشای جزئیات زرادخانه و سلاح‌های هسته‌ای کره شمالی

رئیس‌جمهور آمریکا با اشاره به ظرفیت نظامی پیونگ‌یانگ تصریح کرد که این کشور در حال حاضر ۵۷ کلاهک هسته‌ای فوق‌العاده قدرتمند در اختیار دارد. این نخستین مرتبه‌ای به شمار می‌رود که یک مقام عالی‌رتبه آمریکایی رقمی مشخص از زرادخانه تسلیحاتی کره شمالی را به صورت عمومی اعلام می‌کند.

تحلیلگران بین‌المللی بر این باورند که پیونگ‌یانگ علاوه بر در اختیار داشتن حدود ۶۰ کلاهک آماده، مواد شکافت‌پذیر لازم برای توسعه تسلیحات اتمی بیشتری را نیز در اختیار دارد.

کاهش مانورهای مشترک و انتقاد شدید از سئول

در راستای آماده‌سازی فضا برای دیدار ترامپ و کیم جونگ اون، دستوراتی به منظور تعدیل رزمایش‌های نظامی مشترک واشنگتن و سئول ابلاغ شده است؛ اقدامی که پیونگ‌یانگ همواره آن را تمرینی تحریک‌آمیز برای تهاجم قلمداد می‌کرد. هم‌زمان، خواهر رهبر کره شمالی نیز روابط شخصی سران دو کشور را مثبت و پایدار توصیف کرده است.

با این حال، کاخ سفید گلایه‌های تندی را علیه کره جنوبی مطرح ساخت. رئیس‌جمهور آمریکا از امتناع سئول برای مشارکت در گشت‌های دریایی تنگه هرمز انتقاد کرد و یادآور شد که بخش عمده‌ای از انرژی مورد نیاز صنایع این کشور آسیایی از این آبراهه حساس عبور می‌کند.

چشم‌انداز تحولات شبه‌جزیره کره

ازسرگیری تماس‌های دیپلماتیک میان دو کشور در شرایطی پیگیری می‌شود که ساختار ائتلاف‌های منطقه‌ای با تحولات عمده‌ای روبرو شده است. دستیابی به توافقی جامع نیازمند عبور از موانع پیچیده فنی، هسته‌ای و راهبردی میان طرفین خواهد بود.