دلایل سکوت مردان در مواجهه با خشونت خانگی همسران

تحقیقات نوین روان‌شناسی نشان می‌دهد خشونت خانگی علیه مردان به‌دلیل احساس شرم، پیش‌فرض‌های فرهنگی و ترس از باور نشدن، در سکوتی عمیق و فراگیر پنهان می‌ماند.

ریشه‌های روانی و اجتماعی سکوت مردان آسیب‌دیده

پژوهشگران در بررسی جامعی با مشارکت ۱۱۹۴ مرد ۱۸ تا ۵۹ سال دریافتند که بخش عمده‌ای از آسیب‌دیدگان رفتارهای خشونت‌آمیز همسر، تمایلی به فاش کردن ماجرا ندارند. چارچوب‌های سنتی که مردانگی را با استقلال احساسی و حل فردی بحران‌ها هم‌تراز می‌دانند، سدی جدی در برابر کمک‌خواهی ایجاد کرده است.

بر اساس یافته‌های انتشاریافته در نشریه روان‌شناسی مردان و مردانگی، بیش از ۵۰ درصد قربانیان بدرفتاری، ماجرا را حریمی کاملاً خصوصی قلمداد می‌کنند. همچنین نگرانی از انتقام‌جویی همسر یا متهم شدن متقابل، بازدارنده‌ای اساسی برای پیگیری قانونی و مشاوره‌ای به شمار می‌رود.

الگوهای فرهنگی مسلط جامعه همواره خشونت را رخدادی یک‌سویه پنداشته‌اند؛ همین امر دسترسی مردان آسیب‌دیده به پناهگاه‌های امن و خدمات اجتماعی را دشوار می‌سازد.

اشکال گوناگون آزار و تفکیک موانع قومیتی

بررسی داده‌های به‌دست‌آمده نشان می‌دهد الگوهای رفتاری سوءاستفاده تنها به درگیری فیزیکی محدود نمی‌شود، بلکه ابعاد روانی گسترده‌ای دارد:

• کنترل اجباری و انزواسازی: رایج‌ترین شکل بدرفتاری با شیوع نزدیک به ۹۶ درصد.
• آسیب‌های فیزیکی مستقیم: ثبت‌شده در حدود ۸۵ درصد از پرونده‌های مورد بررسی.
• موانع زبانی و دغدغه‌های اقامتی: چالشی مضاعف که به شکل ویژه مردان مهاجر و لاتین‌تبار را تحت فشار می‌گذارد.
• ابهام در تعریف آسیب: دشواری مردان سفیدپوست در شناسایی رفتارهای پرخاشگرانه به‌عنوان مصداق آزار.

ناکارآمدی ساختارهای حمایتی در پاسخ به خشونت خانگی علیه مردان

نزدیک به ۴۰ درصد از مشارکت‌کنندگان در این پیمایش، نسبت به اثربخشی مراکز مددکاری ابراز تردید کرده‌اند. علاوه بر این، یک‌سوم آسیب‌دیدگان تصریح کرده‌اند خدمات مشاوره‌ای و اورژانس‌های اجتماعی موجود را متناسب با نیازهای مردان نمی‌دانند و مرجعی روشن برای دادخواهی نمی‌شناسند.

پژوهشگران تأکید می‌کنند تا زمانی که نهادهای مددکاری ساختار خود را فراتر از نگاه‌های تک‌جنسیتی بازتعریف نکنند، قربانیان پرخاشگری‌های خانوادگی در میان فشارهای عاطفی و بی‌تفاوتی ساختاری پنهان خواهند ماند.