خشونت خانگی علیه مردان؛ ریشه‌های روان‌شناختی و فرهنگی سکوت قربانیان

خشونت خانگی علیه مردان یکی از پدیده‌های پنهان اجتماعی است که پژوهش‌های تازه ابعاد ناشناخته‌ای از دلایل سکوت قربانیان آن را آشکار کرده‌اند.

موانع روانی و اجتماعی در افشای آسیب‌ها

یافته‌های به‌دست‌آمده از ارزیابی وضعیت بیش از هزار فرد آسیب‌دیده نشان می‌دهد که هنجارهای سنتی و احساس شرمساری، نقشی کلیدی در خودداری قربانیان از گزارش بدرفتاری‌ها دارند. بیش از نیمی از شرکت‌کنندگان در این پیمایش، رخدادهای درون منزل را موضوعی کاملاً محرمانه دانسته و بر این باور بوده‌اند که باید به‌تنهایی با پیامدهای آن دست‌وپنجه نرم کنند.

علاوه بر احساس سرافکندگی، ترس از قضاوت جامعه و نگرانی از متهم شدن متقابل از سوی همسر، از دیگر عوامل بازدارنده‌ای است که مانع دادخواهی مردان می‌شود.

گستره و گونه‌های رفتارهای پرخاشگرانه

بررسی اشکال گوناگون آزار در این پژوهش نشان داد که الگوهای آسیب‌رسان تنها به برخوردهای فیزیکی محدود نمی‌شوند:

• کنترل اجباری و رفتارهای انزواطلبانه: نزدیک به ۹۶ درصد از افراد تحت بررسی رفتارهای سلطه‌جویانه و تحدید روابط با اطرافیان را گزارش کرده‌اند.
• خشونت بدنی: حدود ۸۵ درصد از مصاحبه‌شوندگان آزار جسمی را تجربه کرده بودند.

تفاوت‌های نژادی و چالش دسترسی به خدمات حمایتی

تجزیه‌وتحلیل داده‌ها نشان می‌دهد که پیشینه اجتماعی در نحوه مواجهه با این معضل اثرگذار است. مردان لاتین‌تبار به دلیل موانع زبانی و دغدغه‌های اقامتی با دشواری بیشتری برای برقراری ارتباط روبه‌رو بودند؛ در حالی که گروه‌های دیگر در بازشناسی مفهوم خشونت خانگی علیه مردان و پذیرش آن به عنوان یک مشکل ساختاری چالش داشتند.

از سوی دیگر، حدود ۴۰ درصد از مشارکت‌کنندگان اعلام کردند که ساختارهای حمایتی موجود متناسب با نیازهای آنان طراحی نشده یا از وجود نهادهای یاری‌رسان بی‌اطلاع هستند.

ضرورت بازنگری در سازوکارهای یاری‌رسانی

سکوت در برابر خشونت خانگی علیه مردان پیامد مستقیم فقدان زیرساخت‌های فراگیر و هنجارهای سخت‌گیرانه جنسیتی است. ایجاد فضایی امن و آگاهی‌بخشی عمومی می‌تواند دسترسی عادلانه همه قربانیان به چتر حمایتی را تسهیل کند.