خطر لغو قانون مناطق بدون جاده برای حیات وحش و منابع آب در آمریکا

برنامه دولت ایالات متحده برای لغو قانون مناطق بدون جاده می‌تواند آخرین پهنه‌های دست‌نخورده طبیعی این کشور را در معرض آسیب‌های جبران‌ناپذیر زیست‌محیطی، قطع درختان و ساخت‌وسازهای صنعتی قرار دهد.

پیامدهای ابطال قانون مناطق بدون جاده بر اکوسیستم جنگل‌ها

طرح پیشنهادی جدید با هدف بازگشایی نزدیک به ۵۹ میلیون جریب (حدود ۲۴ میلیون هکتار) از اراضی جنگل‌های ملی آمریکا برای فعالیت‌های تجاری مطرح شده است. حامیان این عقب‌نشینی ادعا می‌کنند که محدودیت‌های پیشین مانع توسعه اقتصادی بوده است، اما کارشناسان حوزه بوم‌شناسی نسبت به عواقب سنگین آن هشدار می‌دهند.

این تغییر رویکرد حفاظتی مناطقی بی‌نظیر مانند جنگل ملی تانگاس در آلاسکا را تهدید می‌کند؛ زیست‌بومی که مامن خرس‌ها، عقاب‌ها و مسیرهای مهاجرت ماهیان سالمون است. علاوه بر این، اقدامی موازی در کنگره ایالات متحده تلاش دارد تا از طریق اصلاحیه قانون پیشگیری از آتش‌سوزی، سازمان جنگل‌داری را برای همیشه از برقراری مجدد این مقررات منع کند.

خطرات احداث مسیرهای ترابری در مناطق بکر طبیعی

ایجاد زیرساخت‌های جاده‌ای در اراضی دست‌نخورده جنگلی صدمات شدیدی به همراه دارد. خودروها علاوه بر ایجاد آلودگی صوتی و فراری دادن حیات وحش تا شعاع بیش از یک مایل، بذر گیاهان مهاجم را در خاک‌های حساس پخش می‌کنند.

• آلودگی منابع آب: احداث جاده سبب رانش رسوبات به رودخانه‌ها و انسداد مسیر مهاجرت آبزیان می‌شود.
• افزایش آتش‌سوزی: مناطق دارای دسترسی جاده‌ای به‌طور معناداری بیشتر دچار آتش‌سوزی‌های جنگلی می‌شوند.
• نابودی گونه‌های نادر: بیش از نیمی از زیستگاه‌های سمندر باریک در کالیفرنیا در همین اراضی بدون جاده واقع شده‌اند.

تهدید کیفیت آب آشامیدنی میلیون‌ها شهروند

حفاظت تحت پوشش قانون مناطق بدون جاده نقشی بنیادین در تضمین سلامت حوزه‌های آبخیز ایفا می‌کند. بیش از ۴۷ میلیون نفر از ساکنان آمریکا آب شرب خود را از حوزه‌هایی تأمین می‌کنند که در دل این جنگل‌های حفاظت‌شده جریان دارند.

تخریب پوشش طبیعی این اراضی هزینه‌های سنگین تصفیه آب را به شهروندان تحمیل کرده و پایداری هیدرولوژیکی مناطق وسیعی از کشور را نابود می‌سازد.

با آغاز دوره ۳۰ روزه ثبت نظرات عمومی، مخالفت‌های گسترده‌ای از سوی جامعه علمی و شهروندان با تضعیف قانون مناطق بدون جاده ثبت شده است که ضرورت حفظ این ذخایر طبیعی تجدیدناپذیر برای نسل‌های آینده را برجسته می‌کند.