نیروگاه هسته‌ای الضبعه مصر با همکاری روسیه و کره جنوبی توسعه می‌یابد

نیروگاه هسته‌ای الضبعه در ساحل مدیترانه‌ای مصر با مشارکت فنی روسیه و کره جنوبی در مسیر توسعه گسترده و ارتقای ظرفیت تولید برق پایدار قرار دارد. این طرح ملی اکنون فراتر از یک مجتمع چهار واحدی دیده می‌شود و بررسی‌ها برای دوبرابر کردن ظرفیت آن در حال انجام است.

گسترش ظرفیت نیروگاه هسته‌ای الضبعه فراتر از برنامه‌های پیشین

مقامات بخش انرژی مصر اعلام کرده‌اند که این کشور طرح افزودن دست‌کم دو راکتور جدید و در نهایت گسترش مجموعه به ۶ یا ۸ واحد هسته‌ای را بررسی می‌کند. قاهره در نظر دارد توان تولید برق این مجتمع را از ۴.۸ گیگاوات کنونی به ۹.۶ گیگاوات تا سال ۲۰۴۰ میلادی افزایش دهد تا سهم انرژی‌های تجدیدپذیر و پاک را تا سال ۲۰۳۵ به حدود ۴۲ درصد از سبد انرژی خود برساند.

این چشم‌انداز، تأسیسات مذکور را از یک پروژه مقطعی به قطب اصلی و بلندمدت صنعت اتمی این کشور مبدل می‌سازد که می‌تواند بخش بزرگی از نیازهای فزاینده شبکه سراسری برق را تضمین کند.

ائتلاف فنی مسکو و سئول برای دور زدن محدودیت‌ها

با وجود فشارهای ژئوپلیتیکی ناشی از بحران اوکراین، ساخت سازه اصلی و قلب راکتورهای پیشرفته VVER-1200 تحت نظارت شرکت دولتی روس‌اتم ادامه دارد. هم‌زمان، شرکت‌های کره جنوبی نقش محوری در ساخت سالن توربین‌ها، ژنراتورها و سامانه‌های جانبی ایفا می‌کنند.

حضور شرکت‌های آسیایی پس از کناره‌گیری شرکای غربی، راهکاری عملیاتی برای تأمین تجهیزات استاندارد بدون نقض تحریم‌های بین‌المللی بود. طرف کره‌ای پیش از عقد قراردادهای نهایی، هماهنگی‌های لازم را برای اطمینان از معافیت این تبادلات تجاری از رژیم تحریم‌ها به انجام رساند.

پاسخ به چالش‌های نظارتی و ایمنی سازه

در پی انتشار برخی گزارش‌های رسانه‌ای پیرامون کیفیت ساخت و اختلال در زنجیره تأمین قطعات، سازمان‌های مسئول تأکید کرده‌اند که کلیه فرایندها پیش از ورود به فاز بعدی مورد بازرسی دقیق قرار می‌گیرند. در پارلمان مصر نیز پرسش‌هایی در خصوص شفافیت مالی و جدول زمان‌بندی مطرح شده که نیازمند گزارش‌های فنی مستقل است.

همکاری چندجانبه در احداث زیرساخت‌های اتمی نشان می‌دهد که راهبردهای انرژی می‌توانند فراتر از تنش‌های بین‌المللی به پیشرفت خود ادامه دهند.

در نهایت، تکمیل نیروگاه هسته‌ای الضبعه نقطه عطفی در تحول سبد انرژی خاورمیانه به شمار می‌رود و تداوم موفقیت آن بستگی به مدیریت یکپارچه میان پیمانکاران بین‌المللی و نظارت‌های سخت‌گیرانه مهندسی خواهد داشت.