استفاده از متانول در بنزین؛ پاسخ رسمی به ابهامات استاندارد و سلامت خودروها

موضوع استفاده از متانول در بنزین و اثرات احتمالی آن بر عملکرد خودروها، با انتشار توضیحات فنی و رسمی از سوی متولیان حوزه پالایش و پخش سوخت کشور شفاف‌سازی شد.

جایگاه استفاده از متانول در بنزین طبق استاندارد ملی

بر اساس مستندات فنی، ترکیب‌های اکسیژنه مانند متانول در سراسر دنیا با هدف ارتقای فرایند احتراق و افزایش عدد اکتان سوخت به کار می‌روند. تدوین مقررات و الگوهای مشخص برای این ترکیبات، بخشی از فرایندهای استاندارد پالایشگاهی در سطح بین‌المللی به شمار می‌رود.

در چارچوب استاندارد ملی ایران به شماره ۲۲۹۲۰ که با مشارکت نهادهای نظارتی از جمله سازمان حفاظت محیط‌زیست و خودروسازان تدوین شده، سقف مجاز برای افزودن متانول حداکثر ۳ درصد حجمی تعیین گردیده است. بنابراین، به‌کارگیری این ماده در محدوده قانونی، کاملاً منطبق بر الزامات تعریف‌شده است.

نتایج ارزیابی‌های فنی و آزمایشی در پالایشگاه‌ها

پژوهش‌های میدانی و آزمایشگاهی درباره رفتار متانول در سوخت طی سال‌های گذشته توسط مراجع پژوهشی حوزه نفت و پتروشیمی انجام گرفته است. در همین راستا، پالایشگاه نفت ستاره خلیج‌فارس ارزیابی مقدماتی و مقطعی را با غلظت ۰.۵ درصد حجمی به اجرا گذاشت که این رقم حدود یک‌ششم حد مجاز قانونی است.

شاخص‌های چندگانه در تعیین کیفیت نهایی بنزین

سنجش مرغوبیت سوخت نمی‌تواند تنها متکی بر حضور یا عدم حضور یک ترکیب منفرد باشد. ارزیابی واقعی کیفیت موتوربنزین حاصل بررسی هم‌زمان چندین مؤلفه فیزیکی و شیمیایی است:

• عدد اکتان و مقاومت در برابر پدیده کوبش
• فشار بخار و دامنه تقطیر متناسب با شرایط دمایی
• پایداری اکسیداسیونی و مهار پتانسیل خورندگی
• میزان آب و درصد ترکیبات اکسیژنه مجاز

قضاوت درباره کیفیت بنزین و ایمنی تجهیزات سوخت‌رسانی باید بر پایه نتایج آزمون‌های رسمی، استانداردهای مدون و داده‌های آزمایشگاهی دقیق صورت پذیرد و از توجه به گمانه‌زنی‌های تاییدنشده پرهیز شود.

در نهایت، بررسی تخصصی سلامت عملکرد موتور و قطعات خودرو مستلزم داده‌های دوره‌ای و آزمون‌های میدانی مستمر است که تطابق کامل با استانداردهای کیفی را تضمین می‌کند.