پناهجویان روهینگیا در بنگلادش خواستار بازگشت امن به میانمار شدند

پناهجویان روهینگیا در جریان تجمعات گسترده در کمپ‌های بنگلادش، با گذشت ۹ سال از عملیات نظامی میانمار، خواستار بازگشت امن به میهن و بهبود شرایط انسانی وخیم در اردوگاه‌های خود شدند.

اعتراضات در بزرگترین سکونتگاه پناهجویان جهان

در منطقه کوکس بازار در جنوب شرقی بنگلادش، بیش از ۱.۲ میلیون نفر از پناهجویان روهینگیا در حدود ۳۰ کمپ مختلف زندگی می‌کنند. این جمعیت که بزرگترین سکونتگاه پناهجویان در سطح جهان محسوب می‌شود، روز سه‌شنبه در جریان آنچه «نهمین سالگرد روز نسل‌کشی روهینگیا» نامیده شده، به خیابان‌ها آمدند.

شرکت‌کنندگان در این تجمع، از جامعه جهانی خواستند تا امنیت پناهجویان را در ایالت راخین تضمین کند. گروه «شورای متحد روهینگیا» اعلام کرد که هدف از این تجمع، یادآوری جنایات گذشته و برجسته کردن بحران انسانی مداوم است.

ریشه‌های بحران و چالش‌های بازگشت به میانمار

بحران کنونی به عقب‌گرد به سال ۲۰۱۷ بازمی‌گردد؛ زمانی که عملیات نظامی گسترده در ایالت راخین پس از حملات یک گروه مسلح، منجر به فرار توده‌ای مردم شد. در آن مقطع، تخریب روستاها و خشونت‌های گسترده، پناهجویان را به سمت مرز بنگلادش راند.

علیرغم تلاش‌های دولت بنگلادش برای بازگرداندن پناهجویان، این فرآیند به دلیل نگرانی‌های امنیتی و عدم تمایل پناهجویان به بازگشت به محیط ناامن میانمار، متوقف شده است.

بحران انسانی و کاهش کمک‌های امدادی

نهادهای امدادی هشدار می‌دهند که شرایط زندگی در این اردوگاه‌ها به دلیل کاهش بودجه‌های بین‌المللی و کاهش جیره‌های غذایی به شدت رو به وخامت است. از آنجایی که بیش از نیمی از ساکنان این کمپ‌ها را کودکان تشکیل می‌دهند، پیامدهای این بحران بسیار نگران‌کننده است.

«پیش‌بینی می‌شود بین ماه‌های سپتامبر تا دسامبر، از هر سه پناهجو، یک نفر با سطوح بحرانی گرسنگی یا بدتر از آن مواجه شود.»

در حالی که دولت میانمار مدعی است آماده پذیرش ساکنان سابق راخین است، بنگلادش این آمار را رد کرده و بر هویت روهینگیا تأکید دارد؛ چرا که استفاده میانمار از واژه «بنگالی» برای آن‌ها، تلاشی برای انکار حقوق و هویت این گروه به نظر می‌رسد.

در نهایت، پناهجویان روهینگیا همچنان در میان بحران‌های اقتصادی و نبود امنیت، در انتظار پاسخی از سوی قدرت‌های جهانی برای بازگشت به خانه‌های خود هستند.