دورکاری و سلامت روان؛ چرا کار از خانه باعث ماندگاری بیشتر کارکنان می‌شود؟

برخلاف تصور رایج که دورکاری را عاملی برای انزوا و کاهش بهره‌وری می‌داند، یافته‌های پژوهشی جدید نشان می‌دهند که کار از راه دور می‌تواند سلامت روان کارکنان را به شکلی چشمگیر بهبود بخشد و ماندگاری آن‌ها را در سازمان افزایش دهد.

شکست فرضیات قدیمی درباره سلامت روان و دورکاری

پس از پایان دوران پاندمی، بسیاری از مدیران با این دیدگاه بازگشت به دفتر کار را ضروری دانستند؛ با این استدلال که کار از خانه باعث تضعیف همکاری‌های تیمی می‌شود. با این حال، مطالعه‌ای که در نشریه Frontiers in Psychology منتشر شده، این ادعاها را به چالش می‌کشد.

پژوهشگران با بررسی داده‌های بیش از ۷۷۰۰ کارمند در یک سازمان بزرگ در ایالات متحده، متوجه شدند که رفاه روان‌شناختی در میان نیروهای دورکار بسیار بالاتر از همکاران حضوری و ترکیبی است.

مقایسه میزان رفاه در مدل‌های مختلف کاری

یکی از نکات غافلگیرکننده این تحقیق، عملکرد مدل ترکیبی (Hybrid) بود. برخلاف پیش‌بینی‌ها مبنی بر اینکه ترکیب مزایای حضور فیزیکی و راحتی خانه بالاترین سطح رضایت را ایجاد می‌کند، نتایج متفاوت بود:

این داده‌ها نشان می‌دهند که دورکاری نه تنها باعث کاهش پیوند عاطفی با محیط کار نمی‌شود، بلکه احتمالاً از طریق کاهش استرس‌های محیطی، کیفیت زندگی شغلی را ارتقا می‌دهد.

تاثیر دورکاری بر نرخ ماندگاری در سازمان

علاوه بر سلامت روان، موضوع نرخ ترک خدمت نیز مورد بررسی قرار گرفت. داده‌ها حاکی از آن است که سازمان‌هایی که سیاست‌های منعطف‌تری دارند، با چالش کمتری برای حفظ نیروی انسانی خود روبرو هستند:

• نرخ ترک خدمت در نیروهای دورکار: ۷٫۸ درصد
• نرخ ترک خدمت در نیروهای ترکیبی: ۸٫۳ درصد
• نرخ ترک خدمت در نیروهای حضوری: ۸٫۸ درصد

«داده‌ها ضرورت اعطای حق انتخاب به کارکنان را یادآوری می‌کنند؛ سلب حق انتخاب در مورد نحوه انجام کار می‌تواند مستقیماً به سلامت روان افراد آسیب بزند.»

نتیجه‌گیری نهایی

در نهایت، این پژوهش تأکید می‌کند که ارتباطات مؤثر در سازمان‌ها، بیش از آنکه وابسته به مجاورت فیزیکی باشد، به شیوه‌های ارتباطی هدفمند بستگی دارد. حفظ روند دورکاری می‌تواند ابزاری قدرتمند برای ارتقای رفاه و حفظ سرمایه‌های انسانی در دنیای مدرن باشد.