پارس جنوبی؛ از ثبت رکورد ۷۳۰ میلیون مترمکعب تا آزمون تاب‌آوری در شرایط جنگی

میدان مشترک پارس جنوبی در دو سال اخیر با عبور از چالش‌های عملیاتی و ثبت رکوردهای بی‌سابقه تولید، توانایی خود را در حفظ امنیت انرژی کشور تحت شرایط بحرانی به اثبات رسانده است.

تحول در ظرفیت تولید؛ از ۷۱۰ تا ۷۳۰ میلیون مترمکعب

بر اساس داده‌های منتشر شده، روند صعودی برداشت گاز غنی از این میدان عظیم از زمستان ۱۴۰۳ آغاز شد. میزان تولید که از ۷۱۰ میلیون مترمکعب شروع شده بود، با عبور از مراحل مختلف در سال ۱۴۰۴، در نهایت به رقم تاریخی ۷۳۰ میلیون مترمکعب در روز در اواخر بهمن‌ماه رسید.

این موفقیت تنها یک جهش آماری ساده نیست، بلکه نتیجه مدیریت هوشمندانه زنجیره تأمین شامل چاه‌ها، سکوهای فراساحلی و خطوط انتقال در دوره‌ای است که تجهیزات میدان با افزایش عمر خود مواجه شده‌اند.

آزمون تاب‌آوری در شرایط جنگی و بحران‌های عملیاتی

تجربه اخیر آسیب به بخشی از تأسیسات فرآورشی در نوار پالایشگاهی بوشهر، نشان داد که امنیت انرژی تنها به میزان تولید بستگی ندارد. در پاسخ به این چالش، تیم‌های فنی با استفاده از سناریوهای جایگزین، توانستند سه سکوی گازی فراساحلی را مجدداً به مدار تولید بازگردانند.

«تاب‌آوری یک میدان بزرگ، فراتر از مقاومت فیزیکی تجهیزات است؛ این توانایی در تغییر آرایش تولید و ایجاد مسیرهای جایگزین برای فرآورش، رکن اصلی امنیت زیرساخت‌های انرژی محسوب می‌شود.»

همچنین، محدودیت‌های پروازی و توقف بالگردها، چالش جدیدی برای جابه‌جایی نیروی انسانی ایجاد کرد که با استفاده از مسیرهای زمینی و شناورهای دریایی مدیریت شد تا پایش چاه‌ها و ایمنی فرآیند بدون وقفه ادامه یابد.

سرمایه‌گذاری بر پیشگیری؛ نگاهی به برنامه‌های تعمیراتی

بخش مهمی از پایداری تولید در پارس جنوبی، مدیون برنامه‌های گسترده تعمیرات اساسی است. آمارها نشان می‌دهد که در سال ۱۴۰۴، عملیات تعمیراتی بر روی ۳۵ سکوی فراساحلی انجام شده است.

این اقدامات پیشگیرانه، نقش کلیدی در جلوگیری از توقف ناگهانی تولید و کاهش ریسک‌های ناشی از فرسودگی تجهیزات ایفا می‌کنند.

نتیجه‌گیری: گذار از مدیریت روزمره به مدیریت تاب‌آوری

تجربه دو سال اخیر پارس جنوبی نشان داد که برای مقابله با مخاطرات ژئوپلیتیکی و افزایش تقاضای داخلی، باید از نگاه صرفاً تولیدمحور به سمت مدیریت تاب‌آوری حرکت کرد. تقویت زیرساخت‌های پشتیبانی، توسعه مسیرهای جایگزین و حفظ نیروی انسانی متخصص، از ارکان اصلی تضمین امنیت انرژی در آینده خواهد بود.