شیوع مجدد ویروس ام‌پاکس در مناطق جدید؛ نگرانی از درگیر شدن کودکان

با گزارش موارد جدید ابتلا به ویروس ام‌پاکس در کشور گینه بیسائو، نگرانی‌های جهانی درباره گسترش دوباره این بیماری عفونی که پیش‌تر با نام میمون‌پاکس شناخته می‌شد، افزایش یافته است. این شیوع جدید نشان‌دهنده تغییر در الگوی انتشار ویروس و ورود آن به مناطق جغرافیایی تازه است.

ماهیت و علائم بیماری ام‌پاکس

بیماری ام‌پاکس با علائم مشابه آنفلوانزا از جمله تب، لرز و دردهای عضلانی آغاز می‌شود. مرحله مشخصه این بیماری، بروز جوش‌های برجسته است که به تاول‌های حاوی مایع تبدیل شده و در نهایت با تشکیل دلمه پوست همراه می‌شوند.

این ویروس که نخستین بار در سال ۱۹۵۸ در میمون‌ها کشف شد، اکنون از طریق تماس‌های نزدیک میان انسان‌ها به سرعت منتشر می‌شود. سازمان جهانی بهداشت برای جلوگیری از سوءبرداشت‌های نژادی، نام این بیماری را به ام‌پاکس تغییر داده است.

چرا شیوع ام‌پاکس در حال گسترش است؟

تحلیلگران بر دو گونه یا کلاِد اصلی این ویروس تمرکز دارند که رفتار متفاوتی در انتقال دارند:

• کلاِد ۲: عامل شیوع جهانی در سال ۲۰۲۲ که عمدتاً از طریق تماس‌های نزدیک منتقل شد.
• کلاِد ۱: گونه‌ای که در جمهوری دموکراتیک کنگو شناسایی شده و توانایی انتقال بسیار بالایی دارد.

بر اساس اظهارات متخصصان، شرایط زندگی در مناطق پرجمعیت، پناهگاه‌های موقت و شبکه‌های تماس نزدیک، بستری ایده‌آل برای گسترش زنجیره‌های انتقال ام‌پاکس فراهم کرده است.

هشدار ویژه درباره سلامت کودکان

در شیوع اخیر در گینه بیسائو، آمارهای نگران‌کننده‌ای از درگیر شدن کودکان گزارش شده است. از میان ۴۶ مورد مشکوک، ۲۳ نفر زیر ۱۵ سال بوده‌اند که بخش بزرگی از آن‌ها کمتر از چهار سال سن دارند.

"کودکان در معرض خطر بسیار بالاتری برای ابتلا به بیماری شدید و حتی مرگ ناشی از ام‌پاکس قرار دارند، زیرا سیستم ایمنی آن‌ها در برابر این ویروس آسیب‌پذیرتر است."

با این حال، کارشناسان هشدار می‌دهند که محدودیت‌های سیستم درمانی ممکن است باعث شود بیشتر از کودکان گزارش شود، اما واقعیت این است که تماس نزدیک کودکان با والدین و همسالان، ریسک انتقال را به شدت بالا می‌برد.

راهکارهای مقابله و چالش‌های موجود

در حال حاضر دو محور اصلی برای کنترل ام‌پاکس وجود دارد:

در نهایت، متخصصان تاکید می‌کنند که تنها واکسن برای کنترل شیوع کافی نیست؛ شناسایی زودهنگام، ردیابی تماس‌ها و تقویت سیستم‌های نظارتی عمومی، ستون‌های اصلی مقابله با این بحران سلامت هستند.