میراث سمی پروژه‌های نفتی؛ رهاسازی سالانه ۵۰۰ تن میکروپلاستیک در دریای شمال

بحران پنهان در اعماق دریای شمال

بر اساس پژوهش‌های جدید، تجهیزات و خطوط لوله‌کشی زیردریایی که پس از پایان عمر مفید خود رها شده‌اند، به منبعی پایدار برای انتشار آلاینده‌ها تبدیل شده‌اند. یافته‌های اخیر نشان می‌دهد که لوله‌ها و کابل‌های رهاشده در فلات قاره بریتانیا، سالانه بین ۴.۵ تا ۵۰۰ تن میکروپلاستیک به محیط‌های آبی تزریق می‌کنند.

این پژوهش که توسط دانشمندان دانشگاه پلیموث انجام شده، هشدار می‌دهد که حجم این آلودگی حتی در بدبینانه‌ترین حالت، با میزان ورود آلاینده‌ها از رودخانه‌ها برابری می‌کند و خطرات جبران‌ناپذیری برای حیات‌وحش ایجاد کرده است.

تحلیل ساختاری تجهیزات نفتی رهاشده

بسیاری از شرکت‌های انرژی پس از اتمام استخراج، تنها سازه‌های سطحی را جمع‌آوری می‌کنند و بخش بزرگی از زیرساخت‌های زیردریایی را در کف اقیانوس باقی می‌گذارند. این سازه‌ها تحت تأثیر عوامل زیر دچار فرسایش می‌شوند:

• جریان‌های شدید آب و سایش با ماسه‌های درشت بستر دریا
• فعالیت ارگانیسم‌های دریایی بر روی سطوح پلیمری
• فشار فیزیکی ناشی از شرایط محیطی اعماق

بررسی میکروسکوپی نمونه‌های استخراج شده از میدان نفتی برنت نشان داد که لوله‌های پلی‌اتیلن پس از دهه‌ها حضور در دریا، دچار ترک‌خوردگی و قطعه‌قطعه شدن شده‌اند که منجر به انتشار ذرات میکروسکوپی می‌شود.

آمار و ابعاد جهانی آلودگی پلاستیکی

وضعیت رهاسازی تجهیزات در سایر نقاط جهان نیز نگران‌کننده است. داده‌ها نشان می‌دهند که در ایالات متحده، بیش از ۹۷ درصد از لوله‌های خارج‌شده از خدمت از دهه ۱۹۶۰ تاکنون در کف اقیانوس‌ها رها شده‌اند.

ضرورت بازنگری در قوانین محیط‌زیستی

متخصصان تاکید دارند که مدیریت و پایش بلندمدت این تجهیزات نباید نادیده گرفته شود. فرآیند خروج از خدمت تجهیزات نفتی باید پیش از نصب اولیه، با استانداردهای سخت‌گیرانه زیست‌محیطی طراحی شود تا از تبدیل شدن زیرساخت‌ها به میراثی سمی برای نسل‌های آینده جلوگیری شود.

"سهم بخش نفت و گاز در آلودگی محیط‌های آبی بسیار چشمگیر است و یافته‌های علمی باید مبنای تصمیم‌گیری‌های حقوقی و قانون‌گذاری قرار گیرند."