تاریخچه بحران‌های مالی آمریکا؛ از جنگ داخلی تا بدهی ۴۰ تریلیون دلاری

در حالی که بدهی ملی ایالات متحده از مرز ۴۰ تریلیون دلار فراتر رفته و بازدهی اوراق قرضه خزانه داری به بالاترین سطح خود در دو دهه اخیر رسیده است، نگرانی‌ها درباره آینده مالی این کشور شدت یافته است. با این حال، تاریخ نشان می‌دهد که واشینگتن همواره در مواجهه با بحران‌های مالی، راهکارهای نوآورانه‌ای برای تأمین منابع خود یافته است.

مروری بر ۶ ایستگاه بحرانی در تاریخ تأمین مالی آمریکا

تاریخ مالی ایالات متحده با چالش‌های بزرگی همراه بوده که هر بار منجر به تغییر در ساختار بازار سرمایه و روش‌های استقراض شده است. در ادامه، شش مورد از مهم‌ترین این دوران‌ها بررسی می‌شود:

۱. ایجاد بازار جدید خریداران در دوران جنگ داخلی

در طول جنگ داخلی، بدهی فدرال از ۶۵ میلیون دلار در سال ۱۸۶۰ به حدود ۲.۷ میلیارد دلار در سال ۱۸۶۵ رسید. برای جذب این حجم از سرمایه، دولت با تصویب قوانین بانکی، بانک‌های دارای مجوز فدرال را ملزم کرد تا ارز خود را با اوراق قرضه حمایت کنند. همچنین، کمپین‌های تبلیغاتی و استفاده از انگیزه‌های میهن‌پرستانه، اوراق قرضه را به یک محصول خرده‌فروشی عمومی تبدیل کرد.

۲. مداخله وال‌استریت در بحران طلا (۱۸۹۵)

در سال ۱۸۹۵، ذخایر طلا به دلیل رکود و خروج سرمایه به ۴۱.۳ میلیون دلار کاهش یافت که بسیار کمتر از حد استاندارد ۱۰۰ میلیون دلاری بود. در نبود بانک مرکزی، رئیس‌جمهور گروور کلیولند با کمک بانکیجانی همچون جی.پی. مورگان، یک کنسرسیوم برای تأمین ۶۵ میلیون دلار طلا تشکیل داد که در ازای آن، اوراق قرضه ۳۰ ساله دریافت کردند.

۳. بسیج ذخیره‌سازان در جنگ جهانی دوم

برای تأمین هزینه‌های جنگ و کنترل تورم، دولت از اوراق قرضه جنگی استفاده کرد. در این دوران، فدرال رزرو با تثبیت نرخ‌های اوراق خزانه در سطوح پایین، به کاهش هزینه‌های استقراض دولت کمک کرد، هرچند این سیاست در نهایت منجر به فشارهای تورمی پس از جنگ شد.

۴. عملیات پیچ (Operation Twist) و مدیریت نرخ‌ها

در دهه ۱۹۶۰، برای جلوگیری از کاهش ارزش دلار و حفظ نرخ‌های سرمایه‌گذاری، فدرال رزرو از استراتژی Operation Twist استفاده کرد. این روش شامل فروش اوراق کوتاه‌مدت و خرید اوراق بلندمدت بود تا هم نرخ‌های کوتاه‌مدت را برای حمایت از دلار بالا ببرد و هم نرخ‌های بلندمدت را برای حمایت از رشد اقتصادی پایین نگه دارد.

۵. گذار به سیستم مزایده‌ای در دهه ۱۹۷۰

تا اوایل دهه ۱۹۷۰، خزانه داری قیمت‌ها را از پیش تعیین می‌کرد. اما با افزایش نوسانات نرخ بهره و تورم، این سیستم ریسک‌زا شد. در نهایت، دولت سیستم مزایده اوراق قرضه را جایگزین کرد تا اجازه دهد بازار، قیمت واقعی بدهی‌ها را تعیین کند که این امر پایه و اساس بازار فعلی اوراق خزانه را بنا نهاد.

۶. دفاع از ارزش دلار در دوران کارتر

در سال ۱۹۷۸، برای مقابله با فشار بر دلار، دولت کارتر برنامه‌ای هماهنگ با آلمان غربی، ژاپن و سوئیس اجرا کرد. از طریق فروش اوراق قرضه با denomination ارزهای خارجی (مانند مارک آلمانی)، دولت توانست منابع ارزی لازم برای مداخله و حمایت از ارزش دلار را جمع‌آوری کند.

نتیجه‌گیری

تجربه تاریخی نشان می‌دهد که هر بار بدهی ملی آمریکا با چالش‌های ساختاری روبرو شده، سیستم مالی این کشور از طریق ابداع ابزارهای جدید، تغییر در ساختار خریداران و مداخله‌های استراتژیک، خود را با شرایط جدید تطبیق داده است.