تاکاشی میکه با مستند کابوکی در جشنواره فیلم ونیز حضور یافت

تاکاشی میکه، فیلمساز مطرح ژاپنی، با ارائه نخستین اثر مستند خود در جشنواره فیلم ونیز، نگاه جهانی را به سوی سنت‌های کهن تئاتر ژاپن معطوف کرد. این اثر که با نام «شومه: میراث زنده کابوکی» شناخته می‌شود، روایتی عمیق از جانشینی در هنر اصیل کابوکی را به تصویر می‌کشد.

روایتی از میراث زنده کابوکی در ونیز

مستند جدید میکه که در بخش‌های غیررقابتی جشنواره ونیز به نمایش درآمده است، بر محوریت آیین جانشینی در سال ۲۰۲۲ تمرکز دارد. این فیلم، مراحل انتقال نام و جایگاه هنری ایچیکاوا دانجورو سیزدهم را دنبال می‌کند که یکی از ستون‌های اصلی تئاتر سنتی ژاپن محسوب می‌شود.

میکه که پیش از این بیش از صد اثر در ژانرهای مختلف ساخته است، این پروژه را فراتر از یک مستند ساده و به عنوان ادامه‌ای از مسیر هنری خود توصیف می‌کند. او تاکید دارد که پیشنهاد همکاری با دانجورو، فرصتی است که هر هنرمندی نمی‌تواند از آن چشم‌پوشی کند.

تفاوت هنر اجرا در سینما و تئاتر

یکی از محورهای اصلی بحث در این مستند، تفاوت ماهوی میان بازیگری در قاب سینما و اجرای صحنه‌ای در تئاتر کابوکی است. کارگردان ژاپنی معتقد است:

"در اجرای صحنه‌ای، احساسات باید در چارچوب قواعد نمایش و روایت کنترل شوند، اما دانجورو در برابر دوربین، خود را کاملاً آزاد می‌گذارد."

این ویژگی منحصر‌به‌فرد، باعث شده است که شخصیت اصلی این مستند، هاله‌ای از انرژی و تغییرات روزمره را در هر اجرای زنده از خود نشان دهد که جذابیت بصری اثر را دوچندان کرده است.

تلاش برای معرفی فرهنگ ژاپن به جهان

با توجه به موفقیت‌های اخیر آثار مرتبط با فرهنگ ژاپن در سطح بین‌المللی، میکه امیدوار است این مستند نیز نقش مهمی در آشنایی مخاطبان جهانی با هنر کابوکی ایفا کند. او با اشاره به موفقیت فیلم «کوکوهو»، موج جدیدی از توجه به این هنر سنتی را مشاهده می‌کند.

استراتژی کارگردان در این اثر، پرهیز از دخالت در اجرای هنرمندان و حفظ ماهیت طبیعی و بی‌واسطه مراسم بوده است. هدف نهایی او تنها نمایش زیبایی‌های ظاهری نیست، بلکه ایجاد کنجکاوی در مخاطب برای کشف هویت واقعی هنرمندان و تماشای زنده این سنت باستانی است.

در نهایت، مستند «شومه» تلاش می‌کند تا پلی میان سنت‌های کهن ژاپنی و مخاطب مدرن جهانی برقرار کند و میراث ایچیکاوا دانجورو را در قالب یک روایت سینمایی ماندگار ثبت نماید.