دولت جورجیا ملونی طولانی‌ترین دوره حاکمیت در ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم را ثبت کرد

دولت جورجیا ملونی، نخست‌وزیر ایتالیا، موفق شد با ثبت رکورد جدیدی در طول مدت بقای سیاسی، طولانی‌ترین دوره حاکمیت یک دولت را از زمان پایان جنگ جهانی دوم در این کشور تجربه کند. این دستاورد در حالی محقق شده است که حامیان حزب «برادران ایتالیا» در سراسر کشور در حال جشن گرفتن این نقطه عطف تاریخی هستند.

شکستن رکورد تاریخی در سایه بی‌ثباتی سیاسی

ایتالیا که به‌طور تاریخی با بی‌ثباتی‌های سیاسی مکرر شناخته می‌شود، طی هشت دهه گذشته شاهد تغییر ۶۸ دولت مختلف بوده است. اگرچه سیلویو برلسکونی پیش‌تر رکورد طولانی‌ترین نخست‌وزیری را در چندین دوره در اختیار داشت، اما دولت راست‌گرای ملونی توانست از مرز ۱۴۱۲ روز متوالی عبور کرده و جایگاه او را تصاحب کند.

این موفقیت سیاسی، بخشی از تغییرات ساختاری در نظام انتخاباتی ایتالیا است که از سال ۲۰۱۸ اجرایی شده و به ائتلاف‌های راست‌گرا اجازه می‌دهد با اکثریت مطلق در پارلمان حضور یابند. با این حال، برخی کارشناسان معتقدند این پایداری بیش از آنکه ناشی از قدرت سیاسی باشد، نتیجه عقب‌نشینی حزب ملونی از برخی برنامه‌های انتخاباتی برای حفظ اتحاد با شرکای ائتلافی است.

چالش‌های اقتصادی و نگرانی‌های اجتماعی

علیرغم این رکورد تاریخی، وضعیت کلان اقتصادی ایتالیا همچنان با چالش‌های جدی روبروست. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهند که رشد اقتصادی این کشور در سال ۲۰۲۶ بسیار ناچیز و در حدود ۰.۶ درصد خواهد بود. همچنین انتظار می‌رود ایتالیا در سال آینده، در میان کشورهای اتحادیه اروپا، کمترین میزان رشد و بیشترین میزان بدهی عمومی را داشته باشد.

علاوه بر مسائل مالی، سیاست‌های اجتماعی دولت نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. گزارش‌ها حاکی از آن است که دولت با تصویب ۵۲ ماده جرم جدید، برخی از رفتارهای مربوط به حق اعتراض و مخالفت‌های عمومی را از حوزه جرایم سبک به حوزه جرایم کیفری منتقل کرده است که این امر از سوی تحلیلگران، عقب‌گردی در حقوق مدنی تلقی می‌شود.

آینده سیاسی و ظهور نیروهای جدید

در حالی که ملونی بر پایداری دولت خود تأکید دارد، رقبای جدیدی در جناح راست در حال ظهور هستند. حزب «آینده ملی» به رهبری روبرتو واناسی، تنها در مدت کوتاهی به چهارمین نیروی محبوب سیاسی در ایتالیا تبدیل شده است. این موضوع می‌تواند در انتخابات سراسری سال ۲۰۲۷، توازن قدرت را در جناح راست تغییر دهد.

«پایداری سیاسی لزوماً به معنای ثبات واقعی نیست؛ گاهی طول عمر یک دولت می‌تواند نشانه‌ای از رکود یا حرکت به سمت عقب در سیاست‌های اجتماعی باشد.»

در نهایت، اگرچه دولت ملونی توانسته است از بحران‌های معمول سقوط دولت‌ها در ایتالیا عبور کند، اما مواجهه با اقتصاد ضعیف و فشار از سوی نیروهای راست‌گرای نوظهور، آینده این دوران تاریخی را با قطعیت روبرو کرده است.