کشف DNA ویروس آبله گوسفند در نسخه‌های خطی قرون وسطایی

دانشمندان با استفاده از تکنولوژی‌های پیشرفته، DNA ویروس آبله گوسفند را از میان پوست‌های حیوانات مورد استفاده در ساخت نسخه‌های خطی قرون وسطایی استخراج کرده‌اند. این کشف علمی، نسخه‌های خطی قدیمی را به عنوان کپسول‌های زمانی بیولوژیکی معرفی می‌کند که ردپای بیماری‌های باستانی را در خود حفظ کرده‌اند.

کشف ردپای ویروس در نسخه‌های خطی قدیمی

ویروس آبله گوسفند یک بیماری بسیار مسری و اغلب مرگبار است که در قرن بیستم از بسیاری از دام‌های اروپایی ریشه‌کن شد. با این حال، محققان متوجه شدند که پوست‌های مورد استفاده برای ساخت کاغذ پوستی (Parchment)، حاوی اطلاعات ژنتیکی ارزشمندی از شیوع بیماری‌ها در گذشته هستند.

این تیم تحقیقاتی نمونه‌هایی را از کتابخانه‌های معتبری همچون دانشگاه ییل، کمبریج و دانشگاه کالج دوبلین جمع‌آوری کردند. آن‌ها در میان متون مذهبی و اسناد کشاورزی قرون وسطایی، شواهد متعددی از حضور این ویروس یافتند که نشان‌دهنده شیوع گسترده آن در گله‌های آن دوران است.

سیر تکامل ویروس در طول ۳۵۰۰ سال

تحقیقات انجام شده بر روی دندان‌های گوسفندان متعلق به عصر برنز در روسیه و قزاقستان مرکزی، ابعاد جدیدی از این مطالعه را آشکار کرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که:

• ویروس آبله گوسفند بین ۱۱۵۰۰ تا ۳۷۰۰ سال پیش از سایر ویروس‌های خانواده Capripoxvirus جدا شده است.
• این بازه زمانی با آغاز اهلی‌سازی حیوانات در اروپا همخوانی دارد.
• محققان توانستند ۲۱ ژنوم باستانی را از دوران ۱۷۰۰ پیش از میلاد تا اروپای دوران مدرن بازسازی کنند.

"ثبت DNA باستانی پاتوژن‌ها، درک ما را از بیماری‌های عفونی در گذشته به طور کامل تغییر داده است."

اهمیت آرشیوهای تاریخی برای علم پزشکی

این مطالعه نشان می‌دهد که کتابخانه‌ها و آرشیوهای جهان تنها مخزن فرهنگ و تاریخ نیستند، بلکه می‌توانند حاوی شواهد ژنتیکی از outbreaks (شیوع‌های) بیماری در حیوانات باشند. این یافته‌ها به دانشمندان کمک می‌کند تا بفهمند چگونه پاتوژن‌ها تکامل یافته و چه تأثیری بر جوامع بشری در گذشته داشته‌اند.

در نهایت، این پروژه نشان داد که صنعت ساخت کاغذ پوستی، فراتر از حفظ تاریخ فرهنگی، چشم‌انداز بیماری‌ها در دامداری‌های قرون وسطی را نیز برای نسل‌های آینده به یادگار گذاشته است.