حذف داروها از فاضلاب با استفاده از ضایعات چوب و فناوری جاذب‌های جدید

پژوهشگران موفق شدند راهکار نوینی برای مقابله با آلودگی‌های دارویی در منابع آبی پیدا کنند که در آن ضایعات چوب به عنوان یک جاذب کارآمد برای تصفیه فاضلاب عمل می‌کند.

آلودگی‌های ناشی از داروهای مصرفی، از جمله آنتی‌بیوتیک‌ها و هورمون‌ها، یکی از چالش‌های بزرگ زیست‌محیطی در سطح جهان محسوب می‌شوند. این مواد اغلب در فرآیندهای تصفیه سنتی باقی مانده و به زنجیره غذایی و آب‌های آشامیدنی نفوذ می‌کنند.

چالش آلودگی دارویی در منابع آبی

سالانه حدود ۰.۳ میلیارد تن ریزآلاینده شامل ترکیبات شیمیایی کشاورزی، داروهای ضدالتهاب و داروهای ضد افسردگی به آب‌های جهان تخلیه می‌شود. این ترکیبات به دلیل مقاومت در برابر تجزیه زیستی، می‌توانند باعث اختلالات ژنتیکی و رفتاری در موجودات آبزی شوند.

برای نمونه، میزان حضور مسکن‌های رایجی مانند دیکلوفناک در آب‌های سطحی جهان، از مقادیر بسیار ناچیز تا بیش از ۷ میکروگرم در هر لیتر گزارش شده است که نشان‌دهنده عمق نفوذ این آلاینده‌هاست.

استفاده از ضایعات چوب به عنوان سلاح زیست‌محیطی

محققان دانشگاه اولو در فنلاند، پتانسیل بالای ضایعات چوب را برای تولید جاذب‌های تخصصی معرفی کرده‌اند. این پژوهش نشان می‌دهد که می‌توان از پسماندهای صنایع اره‌کشی برای ساخت مواد زیر استفاده کرد:

• اسفنج‌ها و آئروژل‌های چوبی لیگنین‌زدایی‌شده
• بیوچار مشتق‌شده از چوب
• کربن فعال تولید شده از منابع جنگلی
• کامپوزیت‌های چوبی عامل‌دارشده

این روش نه تنها هزینه‌ها را کاهش می‌دهد، بلکه با استفاده از رویکرد شیمی سبز، مسیری بدون کربن و مقیاس‌پذیر را برای تصفیه در ابعاد صنعتی فراهم می‌کند.

از آزمایشگاه تا کاربرد صنعتی

با وجود نتایج درخشان آزمایشگاهی، پژوهشگران بر ضرورت بررسی عملکرد این جاذب‌ها در شرایط واقعی تأکید دارند. فاضلاب‌های واقعی حاوی نمک‌ها و مواد آلی هستند که ممکن است عملکرد چوب را تحت تأثیر قرار دهند.

هدف نهایی، ایجاد یک چرخه پایدار است که در آن محصولات جانبی مانند پوست درخت و خاک‌اره، به جای ایجاد بار زیست‌محیطی، به عنوان بخشی از زنجیره تأمین تصفیه‌کننده‌های آب عمل کنند.

در نهایت، این فناوری نویدبخش تبدیل پسماندهای جنگلی به ابزاری حیاتی برای حفظ سلامت اکوسیستم‌ها و تضمین کیفیت آب‌های آشامیدنی در سراسر جهان است.