سرطان پستان در ایران؛ کاهش سن ابتلا و ضرورت غربالگری از ۴۰ سالگی

سرطان پستان در میان بانوان ایرانی با روندی نگران‌کننده روبرو است؛ آمارهای جدید نشان می‌دهد که میانگین سنی ابتلا به این بیماری در کشور، حدود یک دهه از میانگین جهانی کمتر است که این موضوع نشان‌دهنده نیاز مبرم به تغییر سبک زندگی و غربالگری‌های دقیق‌تر در گروه‌های سنی جوان‌تر می‌باشد.

آمار تکان‌دهنده از شیوع سرطان پستان در ایران

بر اساس داده‌های منتشر شده از سوی وزارت بهداشت، سالانه بین ۲۳ تا ۲۵ هزار مورد جدید ابتلا به سرطان پستان در ایران گزارش می‌شود. این آمار به این معناست که تقریباً هر نیم ساعت، یک خانم در کشور به این بیماری مبتلا می‌گردد.

دلیل اصلی این اختلاف سنی با میانگین جهانی (۶۰ سال)، بافت جمعیتی جوان ایران است. در حالی که میانگین سنی ابتلا در ایران بین ۴۸ تا ۵۰ سال متغیر است، حدود ۲۵ درصد از مبتلایان زیر ۴۰ سال سن دارند که این یک زنگ خطر جدی برای جامعه محسوب می‌شود.

عوامل خطر و نقش سبک زندگی در بروز بیماری

روند صعودی ابتلا به انواع سرطان در ایران، با تغییرات ساختاری در زندگی روزمره گره خورده است. عوامل زیر از جمله دلایل اصلی افزایش نرخ ابتلا شناخته شده‌اند:

• تغییر الگوی تغذیه و مصرف غذاهای ناسالم
• آلودگی هوا و محیط زیست
• چاقی مفرط و عدم کنترل وزن
• مصرف دخانیات و قلیان
• تغییر در سن ازدواج و الگوهای بارداری

مطالعات علمی تأکید می‌کنند که کنترل وزن و کاهش چاقی می‌تواند ریسک ابتلا به سرطان پستان را تا ۴۷ درصد کاهش دهد. همچنین، بارداری در سنین پیش از ۳۰ سالگی و رعایت دوران شیردهی، از جمله فاکتورهای محافظتی قدرتمند برای سلامت مادران است.

راهکارهای پیشگیری و اهمیت غربالگری دوره‌ای

بسیاری از توده‌های سرطانی در مراحل اولیه فاقد درد هستند؛ به طوری که ۹۰ درصد توده‌های بدخیم هیچ دردی ندارند. این موضوع باعث می‌شود بیماران به اشتباه تصور کنند نبود درد نشانه سلامت است.

"توصیه اکید می‌شود تمامی بانوان با رسیدن به سن ۴۰ سالگی، حتی بدون داشتن سابقه خانوادگی، حتماً اقدام به انجام ماموگرافی پایه نمایند."

در مورد افرادی که سابقه خانوادگی درجه یک دارند، غربالگری باید از سن ۲۵ سالگی با استفاده از روش‌های جایگزین مانند سونوگرافی و ام‌آرآی آغاز شود تا زمانی که سن مناسب برای ماموگرافی فرا برسد.

در نهایت، مقابله با سرطان پستان نیازمند ترکیبی از پیشگیری‌های فردی، غربالگری‌های منظم پزشکی و ایجاد یک چتر حمایتی روانی توسط خانواده است تا نرخ بقای بیماران در روند درمان افزایش یابد.