آیفون ۱۷ پرو مکس در جهان؛ از ۳ روز کار در سوئیس تا ۲۱ ماه در ایران

قیمت جهانی یک محصول همیشه به معنای توانایی خرید یکسان در سراسر جهان نیست. بر اساس بررسی‌های جدید، میزان تلاش و روزهای کاری مورد نیاز برای تهیه آیفون ۱۷ پرو مکس در کشورهای مختلف، نشان‌دهنده شکاف عمیق اقتصادی میان ملت‌هاست.

گزارش موسسه Tenscope با تحلیل داده‌های سازمان بین‌المللی کار (ILO)، نشان می‌دهد که در حالی که برخی شهروندان تنها با چند روز فعالیت اقتصادی می‌توانند این پرچمدار اپل را به دست آورند، در بسیاری از نقاط جهان، این هدف به یک رویای دور از دسترس تبدیل شده است.

پیشتازان قدرت خرید: از اروپا تا آمریکای شمالی

در صدر رتبه‌بندی کشورهای با بالاترین توان خرید، لوکزامبورگ و سوئیس قرار دارند. کارمندان در این دو کشور تنها با ۳ روز کار می‌توانند نسخه ۲۵۶ گیگابایتی آیفون ۱۷ پرو مکس را خریداری کنند.

در ادامه این لیست، کشورهای اروپایی و آمریکایی با شرایط مشابهی روبرو هستند:

• ۴ روز کاری: بلژیک، دانمارک، هلند و نروژ، و همچنین ایالات متحده آمریکا
• ۵ روز کاری: استرالیا، کانادا، آلمان، اتریش، فنلاند و ایرلند

این داده‌ها نشان می‌دهد که در اقتصادهای پیشرفته، قیمت محصولات تکنولوژیک فشار بسیار ناچیزی بر بودجه خانواده‌ها وارد می‌کند.

چالش بزرگ در اقتصادهای نوظهور و آسیا

هرچه از اقتصادهای توسعه‌یافته فاصله می‌گیریم، تعداد روزهای مورد نیاز برای خرید آیفون ۱۷ پرو مکس به شدت افزایش می‌یابد. در این بخش، فاصله قدرت خرید به شکلی نگران‌کننده خودنمایی می‌کند.

در هند، یک کارمند متوسط باید بیش از ۵ ماه کار کند تا بتواند هزینه‌ی این گوشی را تأمین نماید؛ یعنی حدود ۵۳ برابر بیشتر از یک کارگر در سوئیس.

وضعیت بحرانی در بازار ایران

در بررسی وضعیت آیفون ۱۷ پرو مکس در بازار ایران، اعداد نشان‌دهنده یک چالش بسیار جدی هستند. با توجه به نرخ ارز و قیمت‌های فعلی، خرید این دستگاه برای بسیاری از شهروندان تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسد.

یک فرد با حقوق پایه ۲۰ میلیون تومانی در ایران، در صورت عدم انجام هیچ‌گونه هزینه‌ی دیگری، باید حدود ۴۷۳ روز کاری (معادل تقریباً ۲۱.۵ ماه) کار کند تا مبلغ ۴۳۰ میلیون تومانی این گوشی را فراهم آورد.

نتیجه‌گیری نهایی

این تحلیل نشان می‌دهد که آیفون ۱۷ پرو مکس فراتر از یک ابزار ارتباطی، به شاخصی برای سنجش قدرت اقتصادی کشورها تبدیل شده است. در حالی که تکنولوژی در حال جهانی شدن است، اما دسترسی به آن همچنان به شدت تحت تأثیر نابرابری‌های درآمدی و ساختارهای اقتصادی ملی قرار دارد.