سیاره زهره قمر خود را بلعیده است؛ کشف علت نبود ماه در آسمان دوقلوی زمین

دانشمندان با استفاده از مدل‌سازی‌های پیشرفته گرانشی، به احتمال بسیار زیاد علت فقدان ماه در آسمان سیاره زهره را کشف کرده‌اند؛ فرضیه‌ای که نشان می‌دهد این سیاره داغ، احتمالاً قمر طبیعی خود را در طول میلیاردها سال گذشته بلعیده است.

چرا زهره فاقد قمر است؟

در حالی که زمین دارای ماه است، سیاره زهره و عطارد تنها اجرام منظومه شمسی هستند که فاقد همراه ماهوار می‌باشند. محققان دانشگاه کالیفرنیا ریورساید با انجام شبیه‌سازی‌های پیچیده فیزیکی، تلاش کردند تا سرنوشت یک قمر فرضی در مدار این سیاره را بازسازی کنند.

استیون آر. کین، سرپرست این تیم تحقیقاتی، معتقد است که برخلاف ماه ما که به آرامی از زمین فاصله می‌گیرد، ماه‌های احتمالی زهره در مسیر معکوسی قرار گرفته و به سمت داخل سیاره مارپیچ می‌شوند تا در نهایت توسط گرانش آن نابود شوند.

نقش چرخش و جرم در بقای ماه

نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که بقای یک قمر در مدار سیاره زهره به دو عامل حیاتی بستگی داشت:

• سرعت چرخش سیاره: زهره باید در زمان تشکیل ماه، روزی کوتاه‌تر از ۱۲ ساعت داشته باشد.
• جرم قمر: ماه نباید بسیار سنگین باشد تا تعادل گرانشی حفظ شود.

با توجه به داده‌های موجود، شرایط چرخش فعلی زهره با مدل‌های بقای ماه همخوانی ندارد و این نشان می‌دهد که هر قمر بزرگی در این مدار، محکوم به نابودی و برخورد با سطح سیاره است.

جستجوی شواهد در جو زهره

اگرچه مشاهده مستقیم یک قمر که میلیاردها سال پیش از بین رفته غیرممکن است، اما دانشمندان به دنبال ردپاهای غیرمستقیم هستند. بقایای شیمیایی حاصل از برخورد قمر به سطح سیاره می‌تواند در ترکیب جوی زهره ذخیره شده باشد.

«مأموریت‌های آینده مانند کاوشگر داوینچی ناسا با بررسی دقیق گازهای نجیب و شیمی جو، می‌توانند به ما کمک کنند تا بفهمیم آیا واقعاً واقعه بلعیده شدن قمر رخ داده است یا خیر.»

این یافته‌ها نه تنها درک ما از سیاره زهره را تغییر می‌دهد، بلکه می‌تواند به پیش‌بینی وضعیت ماهوار در سایر سیارات فراخورشیدی که مشابه زهره هستند، کمک شایانی کند.