شکل‌گیری ماه در ۵ ساعت؛ کشف جدید از فرآیند برخورد زمین و تیا

شبیه‌سازی‌های جدید از یک رویداد کیهانی خیره‌کننده پرده برداشته‌اند که نشان می‌دهد ماه ممکن است بسیار سریع‌تر از آنچه پیش‌تر تصور می‌شد، پس از برخورد فاجعه‌بار زمین با سیاره‌ای به نام «تیا»، شکل گرفته باشد. این یافته‌ها بازنگری بزرگی در فرضیه برخورد بزرگ ایجاد کرده است.

راز سرعت شکل‌گیری ماه در برخورد بزرگ

دانشمندان بر این باورند که در دوران نوزادی منظومه شمسی، برخورد یک جرم هم‌اندازه با مریخ با زمین اولیه، باعث ایجاد توده‌های مذاب شد که در نهایت به زمین و ماه امروزی تبدیل شدند. برخلاف مدل‌های قدیمی که فرآیند را طولانی‌تر می‌دانستند، شبیه‌سازی‌های تازه نشان می‌دهند که در شرایط دمایی خاص، این فرآیند تنها پنج ساعت به طول انجامیده است.

عامل کلیدی در این سرعت سرسام‌آور، ویژگی‌های زمین‌شناختی و میزان استحکام مواد در زمان برخورد بوده است. پژوهشگران دریافته‌اند که اگر اجرام در حالت بسیار داغ و نرم باشند، مانند یک ضربه‌گیر عمل کرده و مانع از پراکندگی بیش از حد بقایای برخورد می‌شوند.

نقش دما و استحکام مواد در مدل‌سازی‌های جدید

در مطالعه‌ای که توسط پژوهشگران مؤسسه جنوب‌غربی انجام شده، تمرکز از جرم اجرام به سمت استحکام لایه‌های بیرونی تغییر یافته است. این پارامتر، یعنی میزان سختی یا نرمی سطح سیارات، تأثیر مستقیمی بر نحوه پیوستن بقایای برخورد دارد.

جدول زیر تفاوت سناریوهای برخورد را بر اساس دمای اجرام نشان می‌دهد:

پیامدهای علمی برای جست‌وجوی قمرهای بیگانه

این کشف تنها به تاریخچه زمین محدود نمی‌شود؛ بلکه می‌تواند روش‌های جست‌وجوی قمرهای فراخورشیدی را نیز دگرگون کند. اگر میدان‌های آوار حاصل از برخورد، مانند ماه، عمر بسیار کوتاهی داشته باشند، اخترشناسان باید در شناسایی آن‌ها با رویکردهای جدیدی روبرو باشند.

"وقتی زمین و ماه را با ویژگی‌های زمین‌شناختی متفاوت شبیه‌سازی می‌کنید، نحوه شکل‌گیری ماه از این برخورد به کلی تغییر می‌کند."
— آدین دنتون، دانشمند علوم سیاره‌ای

در نهایت، این شبیه‌سازی‌ها نشان می‌دهند که درک دقیق از استحکام مواد در برخوردهای سیاره‌ای، کلید رمزگشایی از تاریخچه شکل‌گیری اجرام آسمانی است. ماه، که روزگاری با اقیانوسی از ماگما پوشیده شده بود، اکنون نمادی از این برخورد پرسرعت و پرانرژی در تاریخ منظومه شمسی است.