ارتباط افزودنی رایج پلاستیکی با افزایش احتمال اوتیسم در کودکان

پژوهش‌های جدید علمی نشان می‌دهند که قرار گرفتن در معرض افزودنی رایج پلاستیکی موسوم به DEHP می‌تواند با افزایش نشانه‌های اوتیسم و اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (ADHD) در کودکان خردسال ارتباط مستقیم داشته باشد.

تغییرات ژنتیکی ناشی از مواد شیمیایی پلاستیک

مطالعات انجام شده توسط موسسه فلوری فاش کرد که افزایش سطح ماده دی‌(۲-اتیل‌هگزیل) فتالات در ادرار مادران، با تغییرات اپی‌ژنتیکی در بیش از ۵۰۰ ژن موجود در خون بند ناف مرتبط است. این تغییرات ژنتیکی در نهایت منجر به پیامدهای رفتاری قابل توجه در کودکان در سنین دو و چهار سالگی می‌شود.

این ماده که بخشی از خانواده فتالات‌ها محسوب می‌شود، معمولاً برای افزایش انعطاف‌پذیری پلی‌وینیل کلراید (PVC) به محصولات اضافه می‌گردد. با این حال، اثرات آن فراتر از ویژگی‌های فیزیکی بوده و می‌تواند بر نحوه بیان ژن‌های حیاتی در رشد مغز تأثیر بگذارد.

گستره حضور فتالات‌ها در زندگی روزمره

اجتناب از تماس با این افزودنی رایج پلاستیکی در دنیای مدرن بسیار دشوار است، زیرا این مواد در طیف وسیعی از محصولات یافت می‌شوند:

• تجهیزات پزشکی و کیسه‌های پلاستیکی مواد غذایی
• شلنگ‌ها، بارانی‌ها و سایر محصولات پلاستیکی نرم
• بسته‌بندی‌های مواد خوراکی که احتمال بلع آن‌ها بالاست

علاوه بر اثرات عصبی، فتالات‌ها می‌توانند با شبیه‌سازی هورمون‌های بدن، باعث کاهش سطح تستوسترون و افت کیفیت اسپرم نیز بشوند.

ضرورت مداخلات دولتی و نظارتی

«اختلالات رشد عصبی مانند اوتیسم، ماهیتی چندعاملی دارند؛ با این حال، یافته‌های پژوهشی بر ضرورت وضع مقررات سخت‌گیرانه‌تر دولتی برای محافظت از گروه‌های آسیب‌پذیر تأکید می‌کند.»

از آنجایی که سطح مواجهه با این مواد شیمیایی عمدتاً توسط سیاست‌های عمومی و استانداردها تعیین می‌شود، نمی‌توان آن را یک انتخاب شخصی دانست. کارشناسان بر این باورند که کنترل جهانی پلاستیک‌ها باید بر اساس شواهد علمی جدید، به‌ویژه برای محافظت از زنان باردار و نوزادان انجام شود.

در نهایت، اگرچه این مطالعه ماهیتی مشاهده‌ای دارد و رابطه علت و معلولی را به طور قطعی اثبات نمی‌کند، اما هشدارهای جدی درباره تأثیر افزودنی رایج پلاستیکی بر سلامت نسل‌های آینده ارائه می‌دهد.