افتتاح موزه فرهنگ و ادب در خانه پدری شهریار در روستای خشکناب

خانه پدری شهریار در روستای خشکناب، پس از طی مراحل تملک و عملیات مرمت گسترده، آماده است تا به عنوان نمادی از میراث ادبی ایران، به روی مردم بازگردد. این بنای تاریخی که محل گذر دوران کودکی محمدحسین بهجت تبریزی است، قرار است با هدف حفظ هویت فرهنگی منطقه، به موزه فرهنگ و ادب تبدیل شود.

جزئیات پروژه مرمت و احیای بنای تاریخی

اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی آذربایجان شرقی با تخصیص بودجه‌ای بالغ بر ۳۰ میلیارد تومان، فرآیند احیای این ساختمان دو طبقه را به پایان رسانده است. این پروژه شامل مرمت عرصه ۱۲۳۴ مترم persegi و اعیان ۳۵۰ متر مربعی بنا بوده که با دقت فراوان برای حفظ سبک معماری سنتی و روستایی انجام شده است.

در طراحی داخلی این موزه، تلاش شده است تا فضای اصیل زندگی شاعر بازسازی شود. استفاده از سقف‌های چوبی، فرش‌های دست‌باف محلی و چیدمان وسایل قدیمی، حسی از گذشته را به بازدیدکنندگان منتقل می‌کند. در اتاق اصلی، مجسمه‌ای از شهریار در میان وسایل سنتی قرار گرفته که گویی لحظه‌ای از زندگی او را در این خانه متوقف کرده است.

برنامه‌های بزرگداشت روز ملی شعر و ادب فارسی

به مناسبت فرارسیدن روز ملی شعر و ادب فارسی و همزمانی آن با سالروز درگذشت این استاد بزرگ، مجموعه‌ای از برنامه‌ها در سطح استان طراحی شده است. مرتضی محمدزاده، معاون سیاسی و اجتماعی استانداری آذربایجان شرقی، اعلام کرد که ۱۹ برنامه فرهنگی در ۱۲ شهرستان مختلف برگزار خواهد شد.

• افتتاح رسمی موزه: مراسم اصلی در روز پنجشنبه ۲۶ شهریور با حضور مقامات کشوری و وزرا برگزار می‌شود.
• برنامه‌های تبریز: برگزاری مراسم در تالار پتروشیمی تبریز در روز جمعه ۲۷ شهریور.
• آیین گلباران: گل‌آرایی مقبره‌الشعرای تبریز که محل آرامش ۴۰۰ شاعر و ادیب نامدار است.

تضاد میان شکوه ادبی و نیازهای زیرساختی روستا

در حالی که خانه پدری شهریار دوباره جان گرفته و آماده میزبانی از گردشگران و علاقه‌مندان است، اهالی روستای خشکناب با چالش‌های زیرساختی روبرو هستند. یکی از اصلی‌ترین خواسته‌های ساکنان این منطقه، بهبود پوشش شبکه تلفن همراه و دریافت آنتن مناسب است.

"نام شهریار برای اهالی خشکناب بخشی از هویت آن‌هاست؛ اما این تناقض که روستایی که شاعر بزرگ ایران را در خود جای داده، با مشکلات ارتباطی ساده روبروست، در ذهن‌ها می‌ماند."

با این حال، ارادت مردم روستا به شاعر خود همچنان پابرجاست و اشعار او نه در کتاب‌ها، بلکه در حافظه و قلب‌های آن‌ها زنده است.