آیا خورشید در گذشته یک ابرزمین را بلعیده است؟

خورشید، ستاره مرکزی منظومه شمسی ما، احتمالاً در نخستین دوران شکل‌گیری خود، یک سیاره بزرگ از نوع ابرزمین را به درون خود بلعیده است؛ کشفی که می‌تواند راز غیبت این نوع سیارات را در مدارات اطراف ما فاش کند.

راز فقدان ابرزمین‌ها در منظومه شمسی

در میان سامانه‌های ستاره‌ای شناخته شده، سیارات موسوم به ابرزمین که جرمی میان زمین و نپتون دارند، بسیار رایج هستند، اما منظومه شمسی ما به طرز عجیبی از این اجرام خالی است. پژوهشگران جدید با بررسی ساختار درونی ستاره ما، به این نتیجه رسیده‌اند که این خلأ ممکن است نتیجه یک برخورد سهمگین در گذشته باشد.

پروفسور موتلو ییلدیز، از محققان برجسته دانشگاه اِگه ترکیه، معتقد است که مدل‌سازی‌های انجام شده نشان می‌دهد سیاره‌ای با جثه‌ای بسیار بزرگ‌تر از زمین، در دوران نوزادی خورشید به سمت این ستاره کشیده شده و در نهایت در آن فرو رفته است.

شواهد شیمیایی در اعماق خورشید

این فرضیه که نوعی «فرزندکشی کیهانی» توصیف می‌شود، می‌تواند چندین تناقض علمی را در مورد خورشید توضیح دهد. از جمله:

• کاهش غیرعادی عنصر لیتیوم در سطح خورشید.
• ناهنجاری در منطقه همرفت و الگوی انتشار امواج صوتی.
• اختلاف میان رصدهای واقعی و مدل‌های استاندارد تکامل ستاره‌ها.

تیم پژوهشی بر این باور است که برخورد یک پیکره سنگی و فلزی با خورشید جوان، امضاهای شیمیایی متمایزی ایجاد می‌کند که با گازهای غبارآلود موجود در قرص‌های پیش‌سیاره‌ای متفاوت است.

ابعاد و جرم سیاره بلعیده شده

استفاده از نرم‌افزارهای شبیه‌سازی پیشرفته نشان داده است که جرم سیاره‌ای که احتمالاً توسط خورشید بلعیده شده، بین ۵ تا ۱۰ برابر جرم زمین است. این یافته با مطالعات پیشین که احتمال وجود ابرزمین در نزدیکی مدار عطارد را مطرح می‌کردند، همخوانی دارد.

«دستیابی به چنین دامنه جرمی دقیقی، یکی از هیجان‌انگیزترین دستاوردهای این مطالعه علمی است.»

اگرچه این نظریه فعلاً مبتنی بر شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای است، اما اخترشناسان امیدوارند با استفاده از رصدهای طیف‌سنجی نوین، بتوانند این ردپای شیمیایی را به صورت تجربی در ساختار خورشید اثبات کنند.

در نهایت، اگر این فرضیه به اثبات برسد، درک ما از تاریخچه پرآشوب منظومه شمسی و نحوه تکامل ستاره‌ها به طور کامل تغییر خواهد کرد.