واقع‌گرایی در برابر واقعیت؛ چرا نئورئالیسم در تحلیل رفتار آمریکا ناکام ماند؟

در تحلیل‌های معاصر روابط بین‌الملل، یک پرسش بنیادین مطرح است: آیا نظریه‌های موجود توانایی درک رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی قدرت‌های بزرگ را دارند؟ متیو کرونیگ، پژوهشگر برجسته، با نگاهی انتقادی معتقد است که واقع‌گرایی مدرن دیگر نمی‌تواند مسیر سیاست خارجی ایالات متحده را به‌درستی تبیین کند.

شکاف میان نظریه و واقعیت در سیاست خارجی آمریکا

متیو کرونیگ، استاد علوم سیاسی در دانشگاه جورج‌تاون، در تحلیل خود به این نکته اشاره می‌کند که واقع‌گرایان در دهه‌های اخیر بارها در پیش‌بینی اقدامات واشنگتن با شکست مواجه شده‌اند. او استدلال می‌کند که به جای اصلاح نظریه، این جریان‌ها صرفاً سیاست‌های ایالات متحده را «اشتباه» نامیده‌اند تا اعتبار خود را حفظ کنند.

این رویکرد، مرز میان یک نظریه علمی و یک ایدئولوژی سیاسی را کمرنگ می‌کند. اگر یک مدل تحلیلی نتواند واقعیت‌های موجود را توضیح دهد، طبق اصول فلسفه علم، باید جای خود را به مدل‌های کارآمدتر بدهد.

چرا نئورئالیسم در آزمون‌های عملی شکست خورد؟

واقع‌گرایی ساختاری یا همان نئورئالیسم، بر محور قدرت نظامی و موازنه میان دولت‌ها می‌چرخد. با این حال، مشاهدات زیر نشان‌دهنده تضاد میان این نظریه و رفتار واقعی آمریکا است:

• گسترش ناتو: برخلاف انتظار واقع‌گرایان برای کاهش حضور آمریکا در اروپا، واشنگتن به گسترش این ائتلاف ادامه داد.
• سیاست هسته‌ای: آمریکا به جای بسط حداقل بازدارندگی، به دنبال حفظ برتری مطلق در حوزه هسته‌ای بوده است.
• حمایت از متحدان: تعهدات گسترده به کشورهایی مانند اوکراین، تایوان و اسرائیل، برخلاف منطق «خویشتن‌داری» مطرح شده در این مکتب است.

تقابل میان دانشگاه و تصمیم‌گیری سیاسی

این بحث تنها یک جدال آکادمیک نیست، بلکه بازتاب‌دهنده فاصله عمیق میان دانشگاه و عرصه سیاست است. سیاست‌مداران لزوماً بر اساس مدل‌های انتزاعی تصمیم نمی‌گیرند، اما نظریه‌پردازان نیز نباید با نادیده گرفتن رفتارهای واقعی، نظریه‌های خود را به زور با واقعیت تطبیق دهند.

"اگر یک نظریه بارها با رفتار واقعی تضاد داشته باشد و به جای اصلاح، رفتار دولت را خطا بنامد، دیگر علمی نیست."

نتیجه‌گیری نهایی

در نهایت، واقع‌گرایی برای بقا در دنیای مدرن نیاز به بازنگری بنیادین دارد. اگر این مکتب نتواند فراتر از کلیشه‌های قدرت، پیچیدگی‌های سیاست خارجی معاصر را تحلیل کند، جای خود را به رویکردهای جدیدتر مانند لیبرالیسم یا سازه‌انگاری خواهد داد.