نویسندگان مفقود اریتریایی؛ فراخوان ۱۸۰ نویسنده بزرگ برای کشف حقیقت

در اقدامی گسترده از سوی جامعه ادبی جهان، بیش از ۱۸۰ نویسنده برجسته با امضای نامه‌ای، خواستار افشای اطلاعات حیاتی درباره وضعیت نویسندگان مفقود اریتریایی شده‌اند. این نامه که مستقیماً خطاب به رئیس‌جمهور اریتریا، ایسایاس افورکرکی، نوشته شده، بر ضرورت ارائه «گواهی حیات» برای ۱۲ نویسنده‌ای تأکید دارد که از سال ۲۰۰۱ در بازداشت‌های بدون اطلاع‌رسانی به خانواده‌ها نگهداری می‌شوند.

فشار جهانی بر دولت اریتره برای آزادی بیان

پس از گذشت ۲۵ سال از سرکوب سیستماتیک رسانه‌های مستقل در اریتریا، نویسندگان بزرگ جهان بار دیگر بر ضرورت رعایت قوانین بین‌المللی تأکید کردند. در این نامه که با مشارکت چهره‌های نامداری همچون اولگا توکارچوک و جی‌ام کوتزی تنظیم شده، آمده است که سکوت در برابر وضعیت سلامت و مکان این نویسندگان، مصداق بارز بی‌رحمی و نقض حقوق بشر است.

در متن این بیانیه آمده است:

"آینده اریتریا باید با درخشان‌ترین ذهن‌های این کشور ساخته شود، نه بر پایه سرکوب آن‌ها. هیچ نویسنده یا روزنامه‌نگاری نباید به دلیل بیان صلح‌آمیز دیدگاه‌های خود، ناپدید شود."

لیست نویسندگان در بازداشت و وضعیت حقوقی

۱۲ نویسنده و روزنامه‌نگار که نام آن‌ها در این فراخوان آمده، از جمله آمانوئل اسرات و داویت ایساک، از سال ۲۰۰۱ در شرایطی مبهم نگهداری می‌شوند. این افراد در جریان سرکوب گسترده آزادی بیان در اریتریا بازداشت شدند و از آن زمان هیچ خبری از وضعیت جسمانی یا محل نگهداری آن‌ها در دسترس نیست.

نام نویسندگان تحت فشار

• آمانوئل اسرات (شاعر)
• داویت ایساک (نمایشنامه‌نویس و روزنامه‌نگار)
• داویت هبت‌میکائیل
• فسی‌های «جاشوا» یوهانس
• ماتئوس هابتیاب

این لیست شامل مجموعه‌ای از فعالان فرهنگی است که به دلیل فعالیت‌های فکری خود، هدف دولت اریتریا قرار گرفته‌اند.

کنشگری سازمان پِن اینترنشنال

سازمان پِن اینترنشنال (PEN International) که نقش فعالی در حمایت از آزادی بیان دارد، قرار است این نامه را به سفارت اریتریا در لندن تسلیم کند. برخورداری از حمایت ۱۸۸ نویسنده از سراسر جهان، نشان‌دهنده اهمیت موضوع نویسندگان مفقود اریتریایی در ادبیات و حقوق بین‌الملل است.

برهان سونمز، رئیس این سازمان، در این باره اظهار داشت: "بیست و پنج سال، مدت زمانی غیرقابل تحمل برای خانواده‌هایی است که نمی‌دانند آیا عزیزانشان زنده هستند یا خیر. ما نام آن‌ها را فراموش نخواهیم کرد و تا رسیدن به حقیقت دست از تلاش برنخواهیم داشت."

در نهایت، این جنبش جهانی یادآور ضرورت بازگشت آزادی‌های مدنی در اریتریا و پاسخگویی دولت به جامعه بین‌المللی در قبال سرنوشت فعالان فرهنگی است.