دمای بدن تی‌رکس؛ کشف جدید از خون گرم این غول منقرض شده

تحقیقات جدید در حوزه دیرینه‌شناسی نشان می‌دهد که تی‌رکس برخلاف تصورات قدیمی که آن را موجودی کند و خونسرد می‌دانستند، احتمالاً حیوان بسیار فعالی با خون گرم بوده است. دانشمندان با استفاده از یک روش پیشرفته شیمیایی، دمای بدن این غول منقرض شده را اندازه‌گیری کردند که نتایج آن بسیار شگفت‌انگیز است.

دماسنج دندانی: کشف دمای بدن تی‌رکس

تیمی از پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس، موفق شدند با تحلیل دقیق مینای دندان‌های فسیلی، دمای بدن این موجود را تخمین بزنند. برخلاف روش‌های قدیمی که بر پایه ایزوتوپ‌های اکسیژن در استخوان‌ها بود و با تغییرات ترکیب آب بدن دچار خطا می‌شد، این تیم از تکنیک ایزوتوپ‌های خوشه‌ای (Clumped Isotope Thermometry) استفاده کرد.

در این روش، دانشمندان میزان پیوند میان ایزوتوپ‌های سنگین کربن و اکسیژن در مینای دندان را بررسی می‌کنند. از آنجایی که مینای دندان در حین حیات تشکیل می‌شود، این پیوندها دمای دقیق بدن حیوان را بدون وابستگی به میزان آب موجود در بافت‌ها، ثبت می‌کنند.

مقایسه دمای بدن با موجودات امروزی

نتایج حاصل از تحلیل سه دندان تی‌رکس از منطقه هل کریک مونتانا، میانگین دمایی در حدود ۳۶.۳ درجه سانتی‌گراد را نشان می‌دهد. این عدد با جزئیات زیر قابل مقایسه است:

این یافته‌ها تأیید می‌کند که تی‌رکس برخلاف خزندگان امروزی که دمای بدنشان تابع محیط است، توانایی تولید و حفظ گرمای داخلی خود را داشته است.

انعطاف‌پذیری زیست‌محیطی و قلمرو پهناور

استفاده از مدل‌های کامپیوتری «گونه مجازی» نشان داد که این دمای پایدار به تی‌رکس اجازه می‌داد در طیف وسیعی از اقلیم‌ها زندگی کند. برخلاف تصورات پیشین، این دایناسور تنها محدود به مناطق گرمسیر نبوده و می‌توانست در مناطق سردتر آمریکای شمالی نیز به خوبی بقا یابد.

«نتایج ما نشان می‌دهد که تی‌رکس یک شکارچی با بدن گرم بود که از نظر فیزیولوژیک توانایی حرکت از مناطق مرطوب جنوبی تا مناطق قطبی شمال قاره را داشت.»

نتیجه‌گیری نهایی

یافته‌های اخیر با استفاده از تکنولوژی‌های پیشرفته شیمیایی، تصویر ما از تی‌رکس را از یک خزنده تنبل به یک موجود پویا و با خون گرم تغییر داده است. این کشف نه تنها درک ما از متابولیسم دایناسورها را دگرگون می‌کند، بلکه مسیر جدیدی را برای مطالعه فیزیولوژی سایر گونه‌های منقرض شده باز می‌کند.