هشدار نخست‌وزیر نپال در سازمان ملل: سیل ویرانگر، زنگ خطری برای جهان است

بالندرا شاه، نخست‌وزیر نپال، در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، وقوع سیل‌های مرگبار اخیر در این کشور را یک هشدار جهانی برای مقابله با تغییرات اقلیمی دانست و از رهبران جهان خواست تا اقدامات ملموس و فوری انجام دهند.

فاجعه‌ای فراتر از یک بحران محلی

در جریان نشست هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک، نخست‌وزیر نپال با اشاره به فاجعه ماه اوت، تأکید کرد که این حادثه تنها یک تراژدی ملی نیست، بلکه نشانه‌ای از بی‌توجهی جهانی به بحران‌های محیط‌زیستی است. وی افزود که سیاستمداران در تبدیل هشدارها به اقدامات عملی با سرعت و مقیاس لازم، دچار کوتاهی شده‌اند.

این سیل ویرانگر که در اواخر ماه اوت بر اثر ریزش یخچال‌های طبیعی در شمال نپال و مرز چین و تبت رخ داد، منجر به وقوع جریان‌های عظیم گل و لای، سنگ و آب شد که مناطق وسیعی را در زیر خود دفن کرد.

آمار تکان‌دهنده از تلفات و خسارات

بر اساس گزارش‌های منتشر شده از سوی مقامات مدیریت بحران نپال، آمار تلفات و مفقودشدگان بسیار نگران‌کننده است:

محققان گروه World Weather Attribution معتقدند این فاجعه نتیجه یک رویداد جوی واحد نبوده، بلکه یک بحران ترکیبی ناشی از گرمایش بلندمدت، عقب‌نشینی یخچال‌ها و ناپایداری زمین‌شناختی است.

عدالت اقلیمی و پیشنهاد مکانیسم هیمالیا

نخست‌وزیر نپال با اشاره به نابرابری در تحمل پیامدهای تغییرات اقلیمی، خاطرنشان کرد که کشور نپال سهمی کمتر از یک‌دهمِ یک درصد در تولید گازهای گلخانه‌ای جهانی دارد، اما اکنون با هزینه‌ای سنگین برای بحران‌هایی که خود عامل آن نیست، روبروست.

"یخچال‌های ما در حال عقب‌نشینی هستند، شیب کوه‌ها ناپایدار شده و رودخانه‌ها غیرقابل پیش‌بینی شده‌اند؛ هر فاجعه بزرگ تهدیدی برای نابودی سال‌ها توسعه است."

در راستای مقابله با این تهدیدات، شاه پیشنهاد ایجاد «مکانیسم تاب‌آوری اقلیمی هیمالیا» را مطرح کرد. این طرح شامل همکاری نپال، هند و چین برای اشتراک‌گذاری داده‌های ماهواره‌ای، نظارت بر دریاچه‌های یخچالی و تقویت سیستم‌های هشدار زودهنگام مشترک خواهد بود.

نیاز مبرم به کمک‌های مالی بین‌المللی

برآورد اولیه دولت نپال نشان می‌دهد که خسارات ناشی از این سیل بالغ بر ۵ میلیارد دلار است. با این حال، نپال تنها درخواست ۲۰ میلیون دلاری از صندوق خسارت و آسیب سازمان ملل داشته که بخش بسیار کوچکی از نیاز واقعی این کشور محسوب می‌شود.

در حالی که ایالات متحده وعده حمایت ۳۱ میلیون دلاری جدید را داده است، اما اعتبار صندوق‌های بین‌المللی در مدیریت بحران‌های اقلیمی همچنان تحت پرسش است.

در نهایت، فاجعه نپال یادآور این واقعیت است که بدون همکاری‌های ساختاری و مالی بین‌المللی، کشورهای آسیب‌پذیر در برابر تغییرات سریع اقلیمی توان ایستادگی نخواهند داشت.