نرخ بیکاری در آمریکا؛ عاملی برای ماندگاری تورم بالای هدف فدرال رزرو؟

تحلیلگران اقتصادی بر این باورند که روند کاهشی نرخ بیکاری در ایالات متحده ممکن است مانعی برای رسیدن به اهداف تورمی فدرال رزرو باشد. با توجه به تغییرات ساختاری در بازار کار، پرسش اصلی سرمایه‌گذاران این است که آیا فشار در بازار کار می‌تواند حتی پس از کاهش اثرات تعرفه‌ها، تورم را در سطحی بالاتر از هدف نگه دارد یا خیر.

تحلیل تغییرات ساختاری در بازار کار آمریکا

در سال گذشته، نیروی کار ایالات متحده با کاهش نرخ مشارکت و خروج مهاجران غیرقانونی، با انقباض مواجه شده است. این موضوع باعث شده است که آستانه لازم برای رشد شغلی جهت کاهش نرخ بیکاری، به شدت پایین‌تر بیاید. در واقع، بازار کار با حساسیت بیشتری نسبت به تغییرات مواجه است.

پارادوکس منحنی فیلیپس و تورم

رابطه میان نرخ بیکاری و تورم که در قالب منحنی فیلیپس شناخته می‌شود، در سال‌های اخیر رفتارهای متناقضی از خود نشان داده است. بر اساس داده‌های تاریخی:

• در بازه‌های ۱۹۹۹-۲۰۰۰ و ۲۰۱۸-۲۰۱۹، نرخ بیکاری زیر ۴ درصد بود اما تورم بالایی مشاهده نشد.
• در اواخر دهه ۱۹۶۰ و همچنین در دوره ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، نرخ بیکاری پایین با تورم بسیار بالا همراه بود.

برخلاف دوران دهه ۱۹۹۰ که نرخ بیکاری پایین با بهره‌وری بالا همراه بود، در حال حاضر اثرات مثبت هوش مصنوعی بر بهره‌وری هنوز در داده‌های اقتصادی مشهود نیست.

چشم‌انداز رشد دستمزدها و قدرت کارگران

برخلاف نگرانی‌های موجود مبنی بر وقوع یک انفجار در رشد دستمزدها، تحلیلگران معتقدند ترس از تکرار شرایط دهه ۱۹۷۰ بی‌مورد است. دلایل این دیدگاه عبارتند از:

«استراتژیست‌های ما معتقدند ترس از جهش ناگهانی دستمزدها بیش از حد بزرگ‌نمایی شده است؛ ساختار قدرت میان کارگر و کارفرما چنان تغییر کرده که تکرار چرخه تورم دهه ۷۰ امکان‌پذیر نیست.»

نتیجه‌گیری نهایی

اگرچه احتمال وقوع یک مارپیچ دستمزد-قیمت (Wage-Price Spiral) بسیار کم به نظر می‌رسد، اما همچنان احتمال وجود تصمیمات سخت‌گیرانه و غیرمنتظره از سوی فدرال رزرو در ۱۲ ماه آینده وجود دارد. در نهایت، پویایی میان نرخ بیکاری و تورم همچنان یکی از اصلی‌ترین متغیرهای تعیین‌کننده سیاست‌های پولی ایالات متحده خواهد بود.