دیپلماسی آمریکا در سودان؛ فشار حداکثری که به بن‌بست منجر شد

دیپلماسی آمریکا در سودان با رویکردی اشتباه، به جای ایجاد آرامش، خود واشینگتن را در بن‌بست بین‌المللی قرار داده و فرصت دستیابی به آتش‌بس را بیش از پیش کاهش داده است.

شکست استراتژی فشار بر ارتش سودان

در جریان هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، ایالات متحده تلاش‌های گسترده‌ای را برای وادار کردن ارتش نیروهای مسلح سودان (SAF) به امضای یک توافق آتش‌بس بدون قید و شرط انجام داد. با این حال، این فشارها نه تنها نتیجه نداده، بلکه باعث شده است که واشینگتن در موقعیت دیپلماتیک آسیب‌پذیری قرار گیرد.

برخلاف تصور مقامات آمریکایی، نیروهای پشتیبان سریع (RSF) با بهره‌گیری از حمایت‌های منطقه‌ای، همواره با توافق‌های سطحی موافقت کرده‌اند، اما در عمل هیچ تعهدی به صلح ندارند. در مقابل، تمرکز بی‌دلیل آمریکا بر فشار بر ارتش ملی، تنها باعث تقویت موقعیت نیروهای شورشی شده است.

پیامدهای تحریم‌ها و انزوای دیپلماتیک

اقدامات اخیر واشینگتن شامل موارد زیر بوده است:

• وضع تحریم‌های جدید علیه شبکه‌های تدارک نظامی ارتش در ماه ژوئن.
• اعمال تحریم‌های مربوط به تسلیحات شیمیایی در ماه جولای بدون بررسی مستندات میدانی.
• تلاش برای اعمال تحریم تسلیحاتی سراسری در سازمان ملل که با احتمال وتوی روسیه روبرو است.

این اقدامات که بیشتر جنبه تاکتیکی داشته‌اند تا استراتژیک، باعث شده است که ایالات متحده از حمایت ائتلاف‌های گسترده‌تر عربی و آفریقایی که خواهان صلحی پایدار هستند، فاصله بگیرد.

باج‌خواهی دیپلماتیک و بحران مشروعیت

«فشار واشینگتن برای مشروط کردن حضور ژنرال عبدالفتتاح البرهان در مجمع عمومی به امضای توافق آتش‌بس، نوعی باج‌خواهی دیپلماتیک است که نشان‌دهنده درماندگی خود آمریکا است.»

این رویکرد سخت‌گیرانه، نه تنها باعث شده است که طرفین جنگ احساس کنند برای بقای خود باید تا آخرین لحظه بجنگند، بلکه باعث شده است که کشور سودان به سمت یک تقسیم‌بندی دوفاکتو و دائمی سوق پیدا کند. این وضعیت دقیقاً همان چیزی است که به سود نیروهای شورشی است.

نتیجه‌گیری نهایی

در نهایت، دیپلماسی آمریکا در سودان نشان داد که فشار حداکثری به تنهایی نمی‌تواند نتایج میدان نبرد را تغییر دهد. برای نجات جان میلیون‌ها انسان در سودان، واشینگتن باید از رویکردهای تقابلی فاصله گرفته و به سمت تعامل واقعی با طرف‌های درگیر حرکت کند تا از انزوای بیشتر خود جلوگیری نماید.