اقدام پارلمان عراق برای کاهش ابعاد و پرسنل سفارت آمریکا در بغداد

در پی اعلام پایان مأموریت ائتلاف بین‌المللی به سرکردگی ایالات متحده در عراق، فشارها بر دولت بغداد برای کوچک کردن ابعاد سفارت آمریکا و بازنگری در ساختار حضور این کشور در عراق افزایش یافته است. گروه‌های سیاسی و پارلمانی عراق اکنون به دنبال تبدیل این مجتمع گسترده به یک نمایندگی دیپلماتیک استاندارد هستند.

استراتژی پارلمان عراق برای اصلاح حضور دیپلماتیک آمریکا

مختار الیوسف، از اعضای کمیته روابط خارجی پارلمان عراق، از برنامه‌های جدید قوه مقننه برای ارائه پیشنهادی رسمی به دولت خبر داد. این پیشنهاد شامل الزام وزارت امور خارجه به کاهش تعداد کارکنان دیپلماتیک و اداری سفارت ایالات متحده است.

به گفته الیوسف، تعداد فعلی پرسنل مستقر در بغداد با استانداردهای معمول نمایندگی‌های بین‌المللی همخوانی ندارد. وی تأکید کرد که این اقدام بر پایه اصل عمل متقابل طراحی شده است؛ به این معنا که تعداد کارکنان سفارت آمریکا باید با تعداد کارکنان سفارت عراق در واشنگتن برابر شود.

"هدف ما قطع روابط با ایالات متحده نیست، بلکه سازماندهی مجدد حضور آن‌ها در چارچوب صرفاً دیپلماتیک است."

مخالفت با نقش‌های امنیتی و اقتصادی در منطقه سبز

مخالفان حضور آمریکا در عراق، از جمله جنبش النجباء و شاخه سیاسی کتائب حزب‌الله، بر این باورند که مجتمع سفارت آمریکا در منطقه سبز نباید به عنوان یک پایگاه امنیتی و نظامی عمل کند. آن‌ها خواستار پایان دادن به هژمونی آمریکا بر اقتصاد و سیاست داخلی عراق هستند.

نکات کلیدی مورد بحث در میان تحلیلگران و سیاستمداران عراقی عبارتند از:

• وسعت غیرمعمول: مجتمع فعلی حدود ۴۲ هکتار مساحت دارد که یکی از بزرگترین‌ها در جهان است.
• تعدد نقش‌ها: انتقاد از فعالیت‌های اطلاعاتی و جمع‌آوری داده‌ها در پوشش فعالیت‌های کنسولی.
• حفاظت از حاکمیت: تلاش برای حذف هرگونه مداخله نظامی و سیاسی از امور داخلی بغداد.

بازتعریف روابط دوجانبه میان بغداد و واشنگتن

علی صبحی، پژوهشگر مسائل امنیتی، معتقد است که محدود کردن فعالیت‌ها به "پرسنل ضروری" می‌تواند نقطه عطفی در بازتعریف روابط دو کشور باشد. با وجود فشارهای برای کاهش ابعاد سفارت آمریکا، کارشناسان تأکید دارند که این تحولات به معنای از بین رفتن منافع مشترک سیاسی و اقتصادی دو کشور نیست.

در نهایت، این حرکت پارلمانی نشان‌دهنده تمایل عراق برای گذار از یک دوره حضور نظامی به یک دوره دیپلماتیک پایدار و مبتنی بر احترام به حاکمیت ملی است.