اصغر فرهادی با «داستان‌های موازی» مرز میان واقعیت و خیال را جابه‌جا می‌کند

اصغر فرهادی، کارگردان مطرح ایرانی، با معرفی اثر جدید خود تحت عنوان «داستان‌های موازی»، بار دیگر مرزهای میان واقعیت و خیال را در سینما به چالش می‌کشد. این فیلم که در بخش رقابتی جشنواره کن نیز به نمایش درآمد، اکنون در جشنواره فیلم ریو حضور دارد تا روایت جدیدی از تقابل حقیقت و تصور را ارائه دهد.

گفت‌وگویی سینمایی با میراث کیشلوفسکی

خاستگاه فیلم داستان‌های موازی به مجموعه مشهور «ده فرمان» اثر کریشتف کیشلوفسکی بازمی‌گردد. فرهادی با هدف فراتر رفتن از یک بازسازی ساده، سعی کرده است نوعی گفت‌وگوی هنری میان جهان بصری کیشلوفسکی و سبک ناتورالیستی خود برقرار کند.

«من نمی‌خواستم صرفاً فیلمی را که تحسین می‌کردم بازسازی کنم؛ بلکه می‌خواستم با جهان کیشلوفسکی وارد یک گفت‌وگوی سینمایی شوم.»

ساختار فیلم به گونه‌ای طراحی شده که بخش نخست آن با الهام از رنگ‌ها و موسیقی خاص آثار لهستانی، و بخش دوم با رویکردی واقع‌گرایانه و بدون موسیقی، به سبک همیشگی فرهادی نزدیک می‌شود.

تلاش برای درک حقیقت در دنیای تصاویر

در مرکز این روایت، شخصیت «سیلوی» با بازی ایزابل هوپر قرار دارد؛ نویسنده‌ای که از طریق تلسکوپ، زندگی همسایگان خود را زیر نظر می‌گیرد و از این قطعات کوچک، داستان‌های بزرگ می‌سازد. این فیلم به بررسی این پرسش می‌پردازد که چگونه زاویه دید ما، درکمان از واقعیت را تغییر می‌دهد.

فرهادی معتقد است که ما در واقعیت زندگی نمی‌کنیم، بلکه در تصورمان از واقعیت زندگی می‌کنیم. او با اشاره به این موضوع، شکاف میان آنچه می‌بینیم و آنچه واقعاً رخ داده را محور اصلی دراماتیک اثر قرار داده است.

سینما به مثابه ابزاری برای پالایش روحی

کارگردان برگزیده اسکار، در مورد کارکرد سینما دیدگاه متفاوتی دارد. او معتقد است سینما بیش از آنکه صرفاً ابزاری برای انتقال اطلاعات باشد، ابزاری برای ایجاد تأثیرات احساسی و آماده‌سازی ذهن برای تفکر عمیق است.

او در مقایسه‌ای تأمل‌برانگیز، سینما را به تجربه‌ی رفتن به قبرستان تشبیه می‌کند که پس از آن، انسان با افکار مهم‌تر و عمیق‌تری بازمی‌گردد. از نظر او، هدف فیلم نباید دیکته کردن یک پاسخ باشد، بلکه باید مخاطب را برای پرسشگری آماده کند.

در نهایت، داستان‌های موازی بازگشت موسیقایی و متفاوت فرهادی به فضای سینمای اروپا است که با حضور بازیگران مطرحی چون ونسان کسل و پیر نینی، تلاش می‌کند تا با فروپاشی قطعیت‌ها، مخاطب را به بازنگری در باورهای خود دعوت کند.