تنگه هرمز و تحلیل میرشایمر؛ چرا حضور نظامی آمریکا تضمین‌کننده پیروزی نیست؟

تحلیل‌های جدید نشان می‌دهد که افزایش جریان نفت در تنگه هرمز و حضور نظامی گسترده ایالات متحده در منطقه، لزوماً به معنای تغییر در محاسبات راهبردی تهران یا پایان بحران‌های ژئوپلیتیک نیست. بر اساس دیدگاه‌های کارشناسان برجسته، راهبرد فشار دوگانه واشنگشن ممکن است با چالش‌های پیش‌بینی نشده‌ای روبرو شود.

چالش‌های امنیت انرژی و عوارض عبور از تنگه هرمز

برخلاف تصور عمومی که افزایش صادرات نفت را نشانه ثبات می‌داند، گزارش‌ها حاکی از پیچیدگی‌های جدید در مسیر تجارت انرژی است. میشل بروهارد، تحلیلگر ریسک‌های ژئوپلیتیکی، احتمال می‌دهد که کشورها برای عبور ایمن محموله‌های خود از تنگه هرمز، ناچار به پرداخت عوارضی معادل ۲۰ درصد ارزش هر محموله به ایران باشند.

این موضوع نشان‌دهنده قدرت نفوذ ایران بر یکی از حیاتی‌ترین گلوگاه‌های انرژی جهان است که می‌تواند توازن قدرت را در منطقه تحت تأثیر قرار دهد.

واقعیت‌های نظامی؛ آیا حضور آمریکا کافی است؟

در حالی که دولت آمریکا با اعزام نیروهایی نظیر ناو هواپیمابر «تئودور روزولت» تلاش می‌کند آمادگی خود را برای عملیات نشان دهد، جان میرشایمر، استاد دانشگاه شیکاگو، نسبت به این اعداد هشدار می‌دهد. او معتقد است که شمار کل نیروها، تصویر واقعی توان رزمی را ارائه نمی‌دهد.

این شکاف میان توان موجود و نیاز عملیاتی، نشان می‌دهد که تهدید نظامی واشنگتن ممکن است فراتر از توان اجرایی واقعی آن باشد.

سه دلیل برای شکست احتمالی فشار اقتصادی

میرشایمر معتقد است که سیاست فشار اقتصادی برای وادار کردن تهران به پذیرش شروط واشنگتن، با سه مانع اساسی روبرو است:

• سابقه تاریخی: شواهد نشان می‌دهد محاصره اقتصادی به تنهایی عامل تسلیم شدن کشورها نبوده است.
• ادراک امنیتی: تهران آمریکا و اسرائیل را تهدیدهای وجودی می‌بیند و در برابر آن‌ها مقاومت می‌کند.
• گزینه‌های تلافی‌جوئی: ایران می‌تواند با هدف قرار دادن زیرساخت‌های انرژی خلیج فارس، هزینه‌های جنگ را برای جهان به شدت افزایش دهد.

نتیجه‌گیری نهایی

در نهایت، افزایش حضور نظامی در منطقه و تغییرات در جریان نفت در تنگه هرمز، نباید به عنوان نشانه‌ای از فروکش کردن تنش‌ها تلقی شود. برخورداری از قدرت نظامی و اقتصادی، بدون در نظر گرفتن محاسبات امنیتی و پاسخ‌های متقابل تهران، ممکن است تنها منجر به افزایش هزینه‌های جهانی و پیچیدگی بیشتر در روابط بین‌الملل شود.