راز طول عمر لاک‌پشت ۱۹۴ ساله؛ کشف نقش ژنتیک در بقای جاناتان

پژوهشگران با بررسی دقیق ساختار ژنتیکی لاک‌پشت جاناتان، موفق به یافتن سرنخ‌های حیاتی درباره مکانیسم‌های بیولوژیکی طول عمر استثنایی او شده‌اند که فراتر از حد معمول گونه خود است.

کشف ساختار ژنتیکی منحصربه‌فرد جاناتان

جاناتان، لاک‌پشت غول‌پیکر گونه آلدابرا که در جزیره سنت هلنا ساکن است، با توجه به شواهد تصویری از سال ۱۸۸۲، حداقل ۱۹۴ سال قدمت دارد. محققان در مطالعه‌ای که در نشریه Science Advances منتشر شده، دریافتند که این موجود دارای ۲۸۷ واریانت ژنی متمایز است که بسیاری از آن‌ها مستقیماً در فرآیند ترمیم DNA نقش ایفا می‌کنند.

استفان کلارک، از نویسندگان این پژوهش، اشاره می‌کند که نمونه‌برداری سلولی از این حیوان بسیار دشوار و پرخطر بوده است، اما نتایج حاصل از آن، درک جدیدی از زیست‌شناسی پیری ارائه داده است.

نقش میتوکندری در حفظ نظم ژنتیکی

یکی از یافته‌های کلیدی این تحقیق، بررسی گروه‌های متیل یا همان برچسب‌های شیمیایی روی DNA است. در حالی که با افزایش سن، نظم این برچسب‌ها در اکثر موجودات مختل می‌شود، در لاک‌پشت جاناتان شرایط متفاوت است:

• حفظ نظم متیل: در ۲۷۲ ژن جاناتان، برچسب‌های شیمیایی همچنان مانند دوران جوانی منظم هستند.
• کارکرد میتوکندری: این نظم در ژن‌های مرتبط با تولید انرژی سلولی حفظ شده است.
• حلقه بازخورد انرژی: میتوکندری‌های سالم انرژی لازم برای حفظ نظم ژنتیکی را تامین می‌کنند و این چرخه، سلامت سلول را تداوم می‌بخشد.

"میتوکندری‌هایی که انرژی تولید می‌کنند، سالم و دست‌نخورده باقی می‌مانند، بنابراین آن‌ها به تولید انرژی ادامه می‌دهند که خودشان را سالم نگه می‌دارد."

چالش‌های پژوهشی و چشم‌انداز سلامت انسان

به دلیل محدودیت‌های زیست‌محیطی و حفاظتی در سنت هلنا، امکان خون‌گیری از این حیوان فراهم نشد. از این رو، دانشمندان مجبور شدند از یک توالی ترکیبی استفاده کنند که ۹۵ درصد آن متعلق به خود جاناتان و مابقی از DNA یک لاک‌پشت جوان‌تر تکمیل شده است.

اگرچه هنوز نمی‌توان با قطعیت مطلق گفت که آیا این ویژگی‌ها مستقیماً عامل طول عمر هستند یا یک پیامد جانبی، اما متخصصان امیدوارند این دانش در آینده به یافتن راه‌هایی برای بهبود سلامت و طول عمر انسان منجر شود.

نتیجه‌گیری نهایی

مطالعه ژنوم لاک‌پشت جاناتان نشان داد که حفظ نظم در فرآیندهای بیوشیمیایی سلولی، کلید اصلی بقای طولانی‌مدت است. این کشف، دریچه‌ای جدید به سوی درک بهتر پیری و مدیریت سلامت در آینده می‌گشاید.