بابک امیرخسروی درگذشت؛ روایت ویولن‌زن ایرانی از سیاست و لنینیسم

بابک امیرخسروی، از برجسته‌ترین چهره‌های جریان چپ در تاریخ معاصر ایران، در سن ۹۹ سالگی در شهر پاریس از دنیا رفت. او که از بنیان‌گذاران حزب دموکراتیک مردم ایران بود، زندگی پرفراز و نشیب خود را میان دنیای هنر و سیاست سپری کرد.

از نواختن ویولن تا ورود به دنیای سیاست

امیرخسروی در کتاب خاطرات خود، «زنگی‌نامۀ سیاسی بابک امیرخسروی»، از کشمکش‌های درونی دوران جوانی‌اش پرده برمی‌دارد. او که در نوجوانی شیفته‌ی موسیقی و ساز ویولن بود، تحت تأثیر هنر استادانی چون ابوالحسن صبا، مسیر هنری خود را آغاز کرد.

با این حال، ورود او به حزب توده در سن ۱۸ سالگی، نقطه‌ی عطفی در تغییر اولویت‌های زندگی‌اش بود. او معتقد بود که تضاد میان وضعیت مرفه خانوادگی‌اش و فقر گسترده جامعه ایران، باعث شد تا نوعی سرخوردگی از موسیقی و کناره‌گیری از کلاس‌های هنری را تجربه کند.

تحولات فکری و جدایی از حزب توده

مسیر سیاسی بابک امیرخسروی با چالش‌های نظری عمیقی همراه بود. او که در ابتدا شیفته‌ی شخصیت لنین بود، با گذشت زمان و مواجهه با واقعیت‌های سیاسی اتحاد جماهیر شوروی و پیامدهای استالینیسم، دچار تغییر دیدگاه‌های بنیادین شد.

این تحولات فکری در نهایت منجر به جدایی او از حزب توده و تلاش برای ایجاد مسیری تازه از طریق بنیان‌گذاری حزب دموکراتیک مردم ایران شد.

سوابق علمی و میراث ماندگار

علاوه بر فعالیت‌های حزبی، او سوابق علمی درخشانی نیز داشت. مشخصات تحصیلی وی به شرح زیر است:

زندگی او که از تبریز آغاز شد، با دستگیری‌ها، آوارگی‌ها و مبارزات سیاسی گره خورده بود. میراث او، روایتگر دورانی از تاریخ سیاسی ایران است که در آن، ایدئولوژی و وجدان فردی همواره در تقابل با واقعیت‌های اجتماعی قرار داشت.

در نهایت، درگذشت بابک امیرخسروی پایان عمر مردی بود که همواره میان هنر، اقتصاد و سیاست در جستجوی معنای عدالت بود.