نابودی منظومه شمسی؛ فرآیندی ۱۰۰ برابر سریع‌تر از آنچه تصور می‌شد

تحقیقات جدید علمی نشان می‌دهد که نابودی منظومه شمسی ممکن است با سرعتی بسیار فراتر از تصورات فعلی دانشمندان اتفاق بیفتد. بر خلاف فرضیات قدیمی که مرگ خورشید را فرآیندی آرام می‌دانستند، شواهد جدید از یک پایان پرآشوب و ناگهانی حکایت دارد که می‌تواند نظم حرکت سیارات را به‌طور کامل برهم بزند.

تغییر پارادایم در مطالعه مرگ خورشید

در گذشته تصور می‌شد که خورشید در مراحل پایانی عمر خود، جرم خود را به‌تدریج از دست داده و در نهایت به یک کوتوله سفید تبدیل می‌شود. اما پژوهشی که در مجله The Astrophysical Journal Letters منتشر شده، این دیدگاه را زیر سوال برده است.

اخترفیزیکدانانی از دانشگاه‌های کلتک و میشیگان دریافتند که کاهش جرم خورشید شامل هزاران فوران ناگهانی و تصادفی است. این ضربات گرانشی باعث می‌شود موقعیت خورشید تغییر کرده و تأثیر آن بر مدار سیارات به‌شدت نوسان کند.

نتایج شبیه‌سازی‌های گرانشی و بی‌نظمی مدارها

محققان با استفاده از داده‌های رصدخانه گایا، مدل‌هایی را طراحی کردند که در آن خورشید در قالب ۴۶۰۰ رویداد پرتابی، جرم خود را به فضا پرتاب می‌کند. هر یک از این رویدادها معادل جرم ۳۳ زمین است.

در بسیاری از این شبیه‌سازی‌ها، سیاراتی نظیر مشتری، زحل، اورانوس و نپتون پیش از تبدیل کامل خورشید به کوتوله سفید، شروع به عبور از مدارهای یکدیگر می‌کنند که این خود نشانه‌ای از نابودی منظومه شمسی است.

زمان‌بندی جدید برای پایان جهان منظومه‌ای

"بی‌ثباتی مورد نظر نیوتن واقعی است؛ منظومه شمسی ما از درون دچار آشفتگی خواهد شد."

بر اساس این یافته‌ها، احتمال نابودی منظومه شمسی در بازه زمانی ۳ میلیارد سال پس از تبدیل خورشید به کوتوله سفید، بسیار بالا است. این یعنی کل فرآیند کمتر از ۱۰ میلیارد سال دیگر به پایان می‌رسد که حدود ۱۰۰ برابر سریع‌تر از تخمین‌های کلاسیک است.

این پژوهش تأکید می‌کند که ۹۷ درصد ستارگان جهان با همین الگوی پرآشوب از بین می‌روند و سیستم‌های سیاره‌ای بسیاری، حتی از سیستم ما نیز شکننده‌تر هستند.

در نهایت، کشف جدید نشان می‌دهد که پایداری منظومه شمسی در برابر مرگ ستاره مرکزی بسیار ناپایدار است و فرآیند فروپاشی می‌تواند بسیار سریع‌تر و پرآشوب‌تر از آن چیزی باشد که علم پیش از این ادعا می‌کرد.