پیش‌بینی ابتلا به آرتروز توسط یک میلیارد نفر در جهان تا سال ۲۰۵۰

هشدار جهانی درباره بحران آینده آرتروز

گزارش‌های علمی جدید از روند فزاینده ابتلا به آرتروز در جهان حکایت دارند؛ موضوعی که می‌تواند در دهه‌های آینده، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های سلامت عمومی و بار اقتصادی دولت‌ها باشد. محققان بین‌المللی هشدار داده‌اند که بدون تغییر در سیاست‌های بهداشتی، با انفجار تعداد مبتلایان به این بیماری مزمن روبرو خواهیم بود.

آمار تکان‌دهنده: از ۶۰۰ میلیون به یک میلیارد مبتلا

بر اساس داده‌های منتشر شده در مجله معتبر «لنست»، پیش‌بینی می‌شود که تعداد افراد مبتلا به استئوآرتریت یا همان آرتروز تا سال ۲۰۵۰ به رقم خیره‌کننده یک میلیارد نفر برسد. این در حالی است که در سال ۲۰۲۳، این آمار حدود ۶۰۰ میلیون نفر برآورد شده بود.

این رشد سریع نشان‌دهنده شکاف عمیق میان پیشرفت‌های پزشکی و مدیریت بیماری‌های مزمن است. در واقع، نرخ ناتوانی ناشی از این بیماری بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۳ میلادی، ۶۵ درصد افزایش یافته است که نشان از بحران در حال رشد دارد.

چالش‌های درمانی و ضرورت تغییر سیاست‌ها

یکی از نگرانی‌های اصلی پژوهشگران، نبود درمان یا دارویی برای متوقف کردن روند پیشرفت این بیماری است. پروفسور «اندرو بریگز» از دانشگاه کرتین معتقد است که جامعه اغلب آرتروز را صرفاً بخشی اجتناب‌ناپذیر از فرآیند پیری می‌بیند و به همین دلیل، اقدامات مدیریتی لازم را در مورد آن انجام نمی‌دهد.

"آرتروز همچنان در سیاست‌های بهداشتی جهان به رسمیت شناخته نشده و اغلب با رویکردهای نامناسب درمان و پیشگیری مواجه است."

محققان در «نقشه راه سیاست جهانی سلامت» از دولت‌ها خواسته‌اند تا اقدامات زیر را در دستور کار قرار دهند:

• به رسمیت شناختن آرتروز به عنوان یک بیماری مزمن کلیدی
• بهبود دسترسی به مراقبت‌های مبتنی بر شواهد علمی
• سرمایه‌گذاری در بخش پیشگیری، به‌ویژه کنترل وزن و آسیب‌های مفصلی
• ادغام خدمات آرتروز در سیستم‌های گسترده‌تر توانبخشی

عوامل محرک رشد ابتلا

متخصصان بر این باورند که سه عامل اصلی باعث تشدید این بحران در آینده خواهند بود:

1. افزایش نرخ چاقی در جوامع جهانی
2. پیری جمعیت و افزایش نسبت سالمندان
3. افزایش آسیب‌های مفصلی ناشی از سبک زندگی و فعالیت‌های فیزیکی

نتیجه‌گیری

بحران آرتروز فراتر از یک مشکل پزشکی ساده است و ابعاد اجتماعی و اقتصادی گسترده‌ای دارد. مقابله با این روند مستلزم نگاهی پیشگیرانه و تغییر بنیادین در اولویت‌های سلامت جهانی است تا از بروز ناتوانی‌های گسترده در دهه‌های آتی جلوگیری شود.