بازگشت روسیه به میز مذاکرات G20 در بانکوک و خشم متحدان اروپایی از سیاست آمریکا

حضور آن‌تون سیلوانوف، وزیر دارایی روسیه، در نشست اخیر گروه بیست (G20) در بانکوک، نشان‌دهنده چرخش احتمالی در سیاست‌های دیپلماتیک ایالات متحده است؛ اقدامی که موجی از خشم و اعتراض را در میان متحدان اروپایی برانگیخته است.

بازگشت روسیه به میز مذاکرات و واکنش‌های تند اروپا

در جریان نشست‌های حاشیه اجلاس سالانه صندوق بین‌المللی پول و بانک در تایلند، حضور نمایندگان روسیه در لیست شرکت‌کنندگان رسمی قرار گرفت. این دومین حضور حضوری وزیر دارایی روسیه از زمان آغاز جنگ اوکراین محسوب می‌شود که مستقیماً سیاست تنش‌زدایی واشینگتن با مسکو را به چالش کشیده است.

مقامات آلمانی با واکنش شدید به این موضوع، بر لزوم ادامه انزوای روسیه تأکید کردند. لارس کلینگ‌بایل، وزیر دارایی آلمان، که پیش‌تر در نشست کارولینای شمالی نیز با حضور مقامات روسی مخالفت کرده بود، اعلام کرد که پذیرش دوباره روسیه به عنوان یک عضو عادی در G20، بدون پایان دادن به جنگ، پذیرفتنی نیست.

شکاف در اتحاد غرب و چالش‌های دیپلماتیک

این وضعیت، میزان توانایی واشینگتن برای کاهش فشار بر مسکو بدون آسیب زدن به روابط با متحدان اروپایی خود را به آزمون گذاشته است. در حالی که دولت ایالات متحده ریاست سالانه G20 را بر عهده دارد، تلاش برای بازگرداندن روسیه به عرصه بین‌المللی، با انتقادات گسترده از سوی متحدان نزدیک روبرو شده است.

برخی از این انتقادات به اقدامات اخیر در زمینه کاهش تحریم‌های صادرات گازوئیل روسیه نیز مربوط می‌شود که باعث واکنش تند مقامات اوکراینی و اروپایی شده است.

"اکنون زمان مناسبی برای کاهش تحریم‌ها علیه روسیه نیست."

عدم دستیابی به توافق مشترک در بانکوک

نشست وزرای دارایی با چالشی بزرگ روبرو شد و در نهایت بدون انتشار یک بیانیه مشترک به پایان رسید. این موضوع نشان‌دهنده شکاف‌های عمیق میان اعضای گروه بیست در حوزه‌های زیر است:

• جنگ روسیه در اوکراین و حاکمیت این کشور
• مناقشات مربوط به خاورمیانه و وضعیت تنگه هرمز
• عدم توازن تجاری میان قدرت‌های بزرگ اقتصادی

در حالی که تلاش‌ها برای هماهنگی در مورد بدهی‌های عمومی و مسائل انرژی ادامه دارد، انتظار می‌رود رهبران جهان در نشست بعدی در میامی در ماه دسامبر، بار دیگر برای رسیدگی به این بحران‌ها گرد هم آیند.

نتیجه‌گیری: بازگشت روسیه به میز مذاکرات G20 تحت حمایت آمریکا، نشان از یک تغییر استراتژیک در سیاست خارجی واشینگتن دارد که همزمان با ایجاد تنش در روابط با اروپا، وحدت جهانی را در برابر مسائل حیاتی مانند جنگ اوکراین و ثبات خاورمیانه با چالشی جدی مواجه کرده است.