منظومه شمسی و امکان حضور ۲۴ سیاره در یک مدار مشترک

برخلاف تصور عمومی که مدارها را مسیرهای مجزای و جداگانه می‌دانند، تحقیقات جدید نشان می‌دهد که منظومه شمسی و سایر سامانه‌های ستاره‌ای می‌توانند میزبان تعداد بسیار بیشتری سیاره باشند که حتی در یک مدار مشترک به دور ستاره مادر می‌چرخند.

این پدیده که سال‌ها موضوع فیلم‌های علمی-تخیلی بوده، اکنون از نظر قوانین مکانیک مداری و فیزیک، به عنوان یک واقعیت علمی و پایدار شناخته می‌شود.

راز پایداری در مدارهای نعل اسبی

در دنیای فیزیک، وقتی سه جرم در یک سیستم حضور داشته باشند، محاسبات پیچیده می‌شود؛ اما شرایط خاصی وجود دارد که به آن مدار نعل اسبی می‌گویند. در این حالت، دو سیاره که در مسیرهای بسیار نزدیک به هم حرکت می‌کنند، به جای برخورد، از طریق جاذبه متقابل، انرژی خود را با هم تبادل می‌کنند.

فرآیند جابه‌جایی به این صورت است:

• سیاره داخلی با سرعت بیشتر، به سیاره خارجی نزدیک شده و انرژی می‌گیرد.
• این انرژی باعث می‌شود سیاره داخلی به مداری بالاتر و کندتر منتقل شود.
• همزمان، سیاره خارجی انرژی از دست داده و به مداری پایین‌تر و سریع‌تر می‌رود.

شواهد عینی این پدیده در منظومه شمسی ما نیز دیده می‌شود؛ قمرهای زحل یعنی ژانوس و اپی‌مته‌ئوس، تقریباً هر چهار سال یک‌بار، این تغییر مدار را تجربه می‌کنند.

ظرفیت باورنکردنی سامانه‌های هم‌مدار

تحقیقات منتشر شده در نشریه MNRAS نشان می‌دهد که این ظرفیت بسیار فراتر از تصور است. دانشمندان با شبیه‌سازی‌های دقیق به نتایج خیره‌کننده‌ای رسیده‌اند:

این یعنی منظومه شمسی ما پتانسیل این را دارد که میزبان سیاراتی مانند زمین، زهره یا مریخ در مدارهای بسیار نزدیک به یکدیگر باشد.

چگونه این سیارات را پیدا کنیم؟

شناسایی این سامانه‌ها از طریق «روش گذر» امکان‌پذیر است. اگر عبور متوالی سیارات از مقابل ستاره، با زمان‌بندی‌های غیرمعمول همراه باشد، می‌تواند نشانه‌ای از وجود سیارات هم‌مدار باشد.

«احتمال دارد این سامانه‌های پیچیده، ساخته‌ی تمدن‌های بیگانه و بسیار پیشرفته باشد که برای تسهیل سفرهای بین‌سیاره‌ای، مدارها را به این شکل مهندسی کرده باشند.»

در نهایت، کشف چنین سامانه‌هایی می‌تواند کلید اصلی برای یافتن نشانه‌های حیات هوشمند در کهکشان ما باشد.