مونا فرخنده: جشنواره فیلم کوتاه تهران خانه‌ای برای رویاهای مشترک است

مونا فرخنده، کارگردان فیلم کوتاه «بن»، در جریان چهل‌وس سومین دوره جشنواره فیلم کوتاه تهران، نگاهی متفاوت به جایگاه این رویداد سینمایی دارد و آن را فراتر از یک فرصت برای شهرت، محیطی برای پیوند میان هنرمندان می‌داند.

جشنواره فیلم کوتاه تهران؛ فراتر از یک سکوی پرتاب

مونا فرخنده در گفتگو با رسانه‌ها تاکید کرد که جشنواره فیلم کوتاه تهران برای او هرگز صرفاً ابزاری برای ورود سریع به دنیای سینما نبوده است. او این رویداد را شباهت زیادی به یک «خانه» توصیف می‌کند؛ فضایی گرم که در آن هنرمندان با رویاهای همسو، گرد هم می‌آیند تا در کنار هم رشد کنند.

او با یادآوری تجربه‌های اولیه خود، خاطرنشان کرد که عشق به سینما از تماشای آثار بزرگان، از جمله داریوش مهرجویی، آغاز شده است. فرخنده همچنین با اشاره به نزدیکی سالگرد درگذشت این استاد بزرگ، ابراز دلتنگی کرد.

فیلم «بن»؛ روایتی از ریشه‌ها و فداکاری

فیلم جدید این کارگردان با نام «بن»، که به معنای ریشه است، تلاش می‌کند لایه‌های پنهان داستان را حتی در زیر خاک نیز به تصویر بکشد. دغدغه اصلی این اثر، نمایش آخرین لحظات فداکاری یک مادر است که پیوندی عمیق میان گذشته و حال برقرار می‌کند.

این فیلمساز در مورد مسیر حرفه‌ای خود افزود:

"هدف من از خلق اثر، تنها نمایش تصویر نیست؛ بلکه می‌خواهم حتی با یک جمله یا یک کلمه، چیزی به دنیای تفکر انسان‌ها اضافه کنم تا مخاطب پس از خروج از سالن، با پرسش‌هایی تازه روبرو شود."

نقش حیاتی سینمای کوتاه برای نسل جدید

فرخنده معتقد است مدیوم فیلم کوتاه، بستری استراتژیک برای هنرمندان تازه وارد است. منظور او از جوان، لزوماً سن کم نیست، بلکه کسانی هستند که از نظر تجربه هنری در مراحل اولیه قرار دارند.

او بر اهمیت موارد زیر در این جشنواره تاکید کرد:

• تبادل اطلاعات میان فیلمسازان در سطوح مختلف
• ارائه نظرات تخصصی برای بهبود کیفیت آثار
• معرفی چهره‌های نو به بدنه اصلی سینما

در نهایت، جشنواره فیلم کوتاه تهران همچنان به عنوان یکی از مهم‌ترین نقاط تلاقی میان تجربه و نوآوری در سینمای ایران شناخته می‌شود که بستری برای رشد فکری و هنری نسل‌های آینده فراهم می‌آورد.