افزایش مرگ‌ومیر کارگران؛ ۵۸ فوتی در ۲۵ روز نخست مهر ماه

آمار تکان‌دهنده حوادث ناشی از کار در نخستین روزهای ماه مهر، بار دیگر زنگ خطر ایمنی در محیط‌های صنعتی و کارگاهی را به صدا درآورده است. گزارش‌ها نشان می‌دهند که در کمتر از یک ماه، تعداد قابل توجهی از نیروی کار کشور بر اثر حوادث شغلی جان خود را از دست داده و وارد چرخه مصدومیت یا مفقودی شده‌اند.

جزئیات آماری حوادث کارگری در مهرماه

بر اساس داده‌های منتشر شده، در ۲۵ روز نخست ماه مهر، دست‌کم ۵۸ کارگر بر اثر حوادث شغلی جان باخته‌اند. این آمار در حالی منتشر شده که تعداد مجروحان در این بازه زمانی به ۲۵۰ نفر رسیده و چهار نفر نیز همچنان مفقود هستند. بررسی‌ها نشان می‌دهد که حوادثی نظیر ریزش معادن، سقوط از ارتفاع، گازگرفتگی در فضاهای بسته و کار با ماشین‌آلات صنعتی، از جمله عوامل اصلی این تلفات بوده‌اند.

در استان مازندران نیز وضعیت نگران‌کننده است؛ طبق اعلام مدیرکل پزشکی قانونی این استان، در پنج ماه نخست سال جاری، ۵۵ نفر جان خود را از دست داده‌اند که این رقم نسبت به سال گذشته ۳۱ درصد رشد داشته است. سقوط از ارتفاع با ثبت ۳۴ مورد فوتی، خطرناک‌ترین عامل مرگ‌ومیر در این منطقه محسوب می‌شود.

عوامل ریشه‌ای و چالش‌های ایمنی در صنایع

کارشناسان ایمنی صنایع، افزایش نرخ حوادث را به چندین عامل ساختاری و اقتصادی نسبت می‌دهند. یکی از اصلی‌ترین مشکلات، فرسودگی تجهیزات و زیرساخت‌های صنعتی است که به دلیل عدم نگهداری صحیح، قابلیت اطمینان خود را از دست داده‌اند. همچنین، نوسانات اقتصادی و محدودیت منابع، مانعی برای تأمین تجهیزات حفاظتی لازم ایجاد کرده است.

«شناخت خطر به معنای کنترل آن نیست؛ بسیاری از سازمان‌ها از خطرات آگاهند اما در مرحله عملیاتی و تامین تجهیزات حفاظتی ضعیف عمل می‌کنند.»

علاوه بر مسائل فنی، ناامنی شغلی نیز نقش مهمی در این بحران ایفا می‌کند. کارگران به دلیل ترس از اخراج یا تنبیه، تمایلی به گزارش خطرات محیط کار ندارند و این سکوت باعث می‌شود نقص‌های مدیریتی و طراحی، هرگز شناسایی و اصلاح نشوند.

ضرورت تغییر رویکرد از ایمنی کاغذی به ایمنی عملیاتی

برای کاهش مرگ‌ومیر کارگران، متخصصان بر لزوم عبور از «ایمنی مستنداتی» به سمت «ایمنی محکم و اجرایی» تأکید دارند. این بدان معناست که نباید تنها به تکمیل فرم‌ها و مستندات اکتفا کرد، بلکه نظارت میدانی و کنترل واقعی خطرات در لحظه انجام کار، حیاتی است. اولویت با سلامت انسان‌ها باید فراتر از فشار تولید و محدودیت‌های مالی قرار گیرد.

• ارزیابی دقیق پایداری سازه‌ها و دیواره‌ها در معادن
• تأمین تجهیزات حفاظت جمعی در کار با ارتفاع
• ایجاد فضای امن برای گزارش‌دهی خطرات توسط کارگران
• آموزش‌های تخصصی و عملیاتی به جای مستندسازی صرف

در نهایت، کاهش حوادث ناشی از کار مستلزم تصمیم‌گیری‌های قاطع مدیریتی و تخصیص منابع واقعی برای پیشگیری است تا جان نیروی کار، هزینه‌ای برای تولید تلقی نشود.