توهم قدرت نظامی؛ تحلیل آسیب‌شناسی استراتژی آمریکا در قبال ایران

در تحلیلی عمیق از سیاست‌های دفاعی ایالات متحده، دریاسالار ویلیام مک‌ریون به بررسی خطاهای استراتژیک واشنگتن در مواجهه با ایران پرداخته و نسبت به توهم شکست‌ناپذیری ناشی از فناوری‌های نوین هشدار داده است.

شکست در درک حدود قدرت نظامی

ویلیام مک‌ریون، فرمانده سابق عملیات ویژه ایالات متحده، در نوشتاری برای نشریه فارن افرز تأکید می‌کند که استفاده از نیروی نظامی علیه ایران، بازتابی از یک خطای ساختاری در استراتژی آمریکا است. او معتقد است سیاست‌گذاران آمریکایی بارها دچار این توهم شده‌اند که قدرت نظامی مطلق می‌تواند اهداف سیاسی پیچیده را بدون در نظر گرفتن محدودیت‌ها محقق کند.

این رویکرد که پیش‌تر در جنگ ویتنام نیز خود را نشان داد، اکنون با ظهور فناوری‌های پیشرفته و هوش مصنوعی، خطرناک‌تر از هر زمان دیگری شده است. مک‌ریون هشدار می‌دهد که تکنولوژی ممکن است حس تسلط کاذب ایجاد کرده و باعث شود رهبران از واقعیت‌های سخت میدان نبرد غافل شوند.

مقایسه الگوهای تاریخی: از ویتنام تا خلیج فارس

نویسنده با یادآوری تجربه‌های گذشته، تفاوت میان پیروزی‌های تاکتیکی و موفقیت‌های استراتژیک را تبیین می‌کند. او به دو دوره کلیدی اشاره دارد:

• تجربه ویتنام: جایی که آمریکا در نبردهای کوچک پیروز بود اما کل جنگ را با شکست مواجه شد.
• عملیات طوفان صحرا: نمونه‌ای از موفقیت که بر پایه ائتلاف بین‌المللی، اهداف روشن و موضع اخلاقی بنا شده بود.

با این حال، او خاطرنشان می‌کند که موفقیت در خلیج فارس به جای یادگیری درس‌ها، منجر به نوعی سرمستی از پیروزی شد که باعث شد واشنگتن در سال‌های بعد، مانند افغانستان و عراق، دچار اشتباهات مشابه شود.

موانع بنیادین در مسیر تغییر رژیم

مک‌ریون معتقد است که چرا هیچ رئیس‌جمهوری از سال ۱۹۷۹ موفق به تغییر رژیم در ایران نشده است، باید به سه عامل اصلی توجه کرد:

در نهایت، او بر این نکته پافشاری می‌کند که تنگه هرمز همواره به عنوان یک برگ برنده و سد دفاعی برای ایران عمل کرده است که هرگونه اقدام نظامی بدون در نظر گرفتن این واقعیت، محکوم به شکست است.

نتیجه‌گیری: ضرورت بازنگری در رهبری

در پایان، این تحلیل هشدار می‌دهد که اگر ایالات متحده نتواند میان توان تسلیحاتی خود و محدودیت‌های واقعی (جغرافیا، زمان و اراده دشمن) تعادل برقرار کند، همچنان به تکرار چرخه شکست‌های استراتژیک ادامه خواهد داد. پیروزی واقعی مستلزم رهبری با اهداف واقع‌بینانه و مشروعیت بین‌المللی است.